Weria

2009-03-25T10:17:00.001-04:00

عاشقانه ای از سیمین بهبهانی

تمام دلم دوست داردت، تمام تنم خواستار توست

بیا و به چشمم قدم گذار، که اینهمه در انتظار توست

چه خوب و چه خوبی چه نازنین، تو خوبترینی تو بهترین

چه بخت بلندی است یار او، کسی که شبی در کنار توست

نظر نه به سود و زیان کنم، هر آنچه بگویی همان کنم

بگو که بمان یا بگو بمیر، اراده من اختیار توست

به گوشه چشمی نگاه کن، ببین چه به پایت فکنده ام

مگر به نظر کیمیا شود، دلی که چنین خاکسار توست

خموشی شبهای سرد من، چرا نشود پر ز شور عشق

که گردش آن دستهای گرم، به سینه من یادگار توست

ز میوه ممنوع حیف و حیف، که ماند و به غفلت تباه شد

وگر نه تو را می فریفتم، که سابقه ای در تبار توست

چنین که ملنگم چنین که مست، که برده حواس مرا ز دست

بدین همه جلدی و چابکی، غلط نکنم کار کار توست

به دار و ندارم نگاه کن، که هیچ بجز عاشقی نماند

تمام وجودم همین دلست، تمام دلم بیقرار توست

2009-03-17T01:23:00.003-04:00

ننوشتن دلایلی دارد و نوشتن هم. گاهی احساس میکنی خالی هستی. خودت دنبال چیزی هستی که ظرفت را با آن پر کنی. گاهی زندگی مانند قطار سیاست سهراب خالی است، حتی اگر پرشتاب باشد. این موقعها نوشتن معنی ندارد. از چه بنویسی؟ گزارش نویسی؟ روزانه نویسی؟ گاهی، وقتی خودت جوششی نداری، حتی برای نوشتن اتفاقهای جالب اطرافت هم انگیزه نداری.

اما جالبست که وقتی دغدغه و دلشوره ای به جانت می افتد، وقتی نمیتوانی به راحتی سرت را روی بالش بگذاری و بگذری از دلمشغولیها و بخوابی، ویرت می گیرد که بنویسی. اصلا این نوشتن، لا اقل آنطور که من می نویسم، سوختش همان کشمکش ها و دلنگرانیهاست. شرطش این است که گاهگاه بنشینی و با خودت خلوت کنی و به آنچه میکنی یا خواهی کرد بیاندیشی و ببینی کجا بودی و کجا هستی و به کجا میخواهی برسی.

چیزی به عید نمانده است. هر چند عید، اواخر ترم است و با بالارفتن حجم کارها و نزدیک شدن تاریخ تحویل و ارائه پروژه ها، حال و هوای عید غریب می نماید. فرداعصر مثل هر سال مراسم چهار شنبه سوری در تورانتو برگزار می شود و بهانه ایست برای جمع شدن ایرانیها و دیدن دوستان و کمی هم شادی و دل به موسیقی و چشم و تن به رقص سپردن. (حیف که من از این هنر بهره چندانی نبرده ام)

سه کنسرت نزدیک بهم برادران کامکارها، محسن نامجو و دریا دادور، ماه گذشته را برایم پر از خاطره کرد. در کنسرت دریا و کامکارها قبلا شرکت کرده بودم، اما کنسرت محسن نامجو تجربه جدید و لذتبخشی بود. دوستان فیلمهایی گرفته بودند و من هم در facebook منتشرشان کردم که شاید بهترینشان این بود:

یکی از بحثهای این روزهای دوستان ایرانی، انتخابات ایران است. احساس نوستالژیکی به این بحثها دارم. به یاد روزهایی که برای انتخابات دوم خرداد شور و شوقی داشتیم و به نوبه خود، در دانشگاه و خصوصا خوابگاه درگیر رقابت سختی با طرفداران نامزد دیگر بودیم. الان تنها گوش میدهم و معمولا لام تا کام چیزی نمیگویم. تنها از آنجا که مرتب اخبار را دنبال میکنم، اگر اظهار نظر نادرستی (در مورد خبر و نه تحلیل) بشنوم، تصحیح میکنم و باز گوش میشوم و از بحث کردن می پرهیزم...

2009-03-09T22:56:00.003-04:00

دریا دادور در شبی به یاد ماندنی در مرکز هنر تورانتو

برای شنیدن این قطعه، موسیقی وبلاگ را در ستون سمت راست متوقف کنید

2009-03-07T00:44:00.003-05:00

کنسرت محسن نامجو

اول. کنسرت محسن نامجو فوق العاده بود. دیدنش حین اجرای این آهنگها، تجربه متفاوتیه. به تنهایی و با یک گیتار و سه سه تار روی صحنه اومد و حدود دو ساعت و نیم شاهد ارکستری بودیم که نوازنده سه تار و گیتار و ضرب و در کنارش هم مجری افکتهای جورواجورش خودش بود. آهنگ دلنشین "ای ساربان"، تنها سنتی ای بود که اجرا کرد و در کنار این آهنگ تقریبا تمام کارهای معروف ترکیبی اش رو هم خوند: "زلف بر باد مده" ، دهه شصت، شقایق نورماندی، عدد بده، رو سر بنه به بالین، گیس، آه که اینطور و ...

در بخش اول برنامه البته کارهای جدیدی خوند. با شعرهایی از نیما و رضا براهنی و ... .

2008-11-22T02:53:00.000-05:00

جل الخالق!

2008-11-13T03:39:00.001-05:00

The last moments of Trinity (Matrix Revolutions)

Trinity: It's all right. It's time.
I've done all that I could do. Now you have to do the rest. You have to finish it. You have to save Zion.
Neo: I can't. Not without you.
Trinity: Yes, you can. You will. I believe it, I always have.
Neo: Trinity... Trinity. You can't die. You can't. You can't.
Trinity: Yes, I can. You brought me back once, but not this time.
Neo: *sniffs*
Trinity: Do you remember... on that roof after you caught me... the last thing I said to you?
Neo: You said: "I'm sorry."
Trinity: That was my last thought. I wished I had one more chance, to say what really mattered, to say how much I loved you, how grateful I was for every moment I was with you. But by the time I knew I'd said what I wanted to, it was too late. But you brought me back. You gave me my wish. One more chance to say what I really wanted to say ... Kiss me, once more. Kiss me.

{They kiss, and Trinity dies}

2008-11-02T23:42:00.003-05:00

پس از مدتها

اول. از آخرین نوشته م (و نه آخرین پستم) بیشتر از دوماه میگذره. دوماه پر از اتفاقات خوب و ناخوب (!) و تجربه های جدید که شاید مهمترین اونها دانشجو بودن در یک دانشگاه فوق العاده مثل UofT باشه. (University of Toronto یا اونجوریکه معمولا عنوان میشه UofT در سال 2008 در رنکینگ جهانی دانشگاهها مقام بیست و چهارم رو داره).

گرچه فشار خردکننده ای رو به عنوان دانشجوی سال اول دکترا دارم تجربه میکنم، اما بودن در چنین محیط آکادمیکی واقعا برام جذاب و لذتبخشه. سه تا درس گرفتم طبق قوانین اینجا و دوتاشون دروسی با مطالب بسیار عمیق ریاضی (با کاربردهایی در رشته برق و کامپیوتر) هستند که باید اعتراف کنم درسهای کاملا سختی هستند و آموختنشون زمان و انرژی بسیاری نیاز داره.

دوم. در محله خوبی خونه گرفتم. شمال تورانتو و مرز تورانتو و تورنهیل. محله آروم و زیباییه. تقریبا هرروز عصر (اگه خونه باشم) وقتی که زردی آفتاب و سایه روشنهاش روی درختها میفته، دوربینم رو برمیدارم و یکساعتی پیاده روی میکنم و چند تا عکس میگیرم (چند نمونه!)

اگه خیابونمون رو هم بسمت خیابون یانگ (طولانیترین خیابون تورانتو و به قولی دنیا!) برم و از یانگ بگذرم، میرسم به center point mall که از مراکز خرید بزرگ شمال تورانتو به حساب میاد و اغلب خریدهارو میشه اونجا انجام داد و خیلی کارای دیگه ! اینهم از سرگرمیهامه که روزایی که بعد چند ساعت تمرین حل کردن و تو سروکله مسئله ها زدن داغ میکنم، میرم میچرخم و گاهی هم خریدی یا غذایی...

سوم. پریشب که هالوین بود، با تعدادی از دوستام رفتیم مرکز شهر (Downtown) و یکی از استثنایی ترین شبهای تورانتو رو هم دیدیم. شبی که در اون جمعیت بسیاری از جوونها و پیرها با لباسهای عجیب و غریب میزنن بیرون و خلاصه مناظری درست میکنند که فقط باید دیدشون. هوا به نسبت شبهای قبلش گرمتر بود و به همین دلیل هم هرکی هرطوری دوست داشت لباس پوشیده بود و اومده بود بیرون. یکی مثل مریضی که الان از بیمارستان فرار کرده، با پایه سرمش و سروصورت باندپیچی شده ش. خانوم بارداری که بچه ش شیکمش رو سوراخ کرده بود و داشت میومد بیرون. کلی آدمهای خونی و مجروح و زخم شمشیر خورده. تعداد زیادی هم پروانه و فرشته شده بودند و خیلی هاشون هم هاله نور سفیدی بالای سرشون بود که واسه من کلی نوستالژیک بود. شب بسیار جذاب و تجربه نشده ای بود برام. هالوین توی آشوا خیلی آرومتر و بی سروصداتر بود و بیشتر مال بچه ها بود ( که البته تورانتو هم از غروب تا ساعت نه جشن بچه ها بود و تا حدود ساعت سه شب، جشن بزرگترها!)

چهارم. این روزها شعر زیبای فریدون مشیری و آواز دلنشین همایون رو خیلی زیاد گوش میدم:

بگذار سر به سينه ي من تا كه بشنوي
آهنگ اشتياق دلي درد مند را
شايد كه بيش از اين نپسندي به كار عشق
آزار اين رميده ي سر در كمند را
بگذار سر به سينه ي من تا بگويمت
اندوه چيست، عشق كدامست، غم كجاست
بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان
عمريست در هواي تو از آشيان جداست
دلتنگم، آنچنان كه اگر بينمت به كام
خواهم كه جاودانه بنالم به دامنت
شايد كه جاودانه بماني كنار من
اي نازنين كه هيچ وفا نيست با منت
تو آسمان آبي آرام و روشني
من چون كبوتري كه پرم در هواي تو
يك شب ستاره هاي تو را دانه چين كنم
با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو
بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت اي چشمه ي شراب
بيمار خنده هاي توام ، بيشتر بخند
خورشيد آرزوي مني ، گرم تر بتاب

پیشنهاد میکنم آلبوم خورشید آرزوی همایون رو بشنوید. این آواز اولشه و دو آواز دیگه و سه تصنیف داره جمعا. تصنیف وطن رو هم خیلی دوست دارم و همین آهنگ وبلاگمه. تصنیف زیبای دیگه ای هم داره با شعری از عطار نیشابوری:

ای صبا گر بگذری بر زلف مُشک‌افشان او
همچو من شو گرد یک‌ یک حلقه‌ی گردان او
گاه از چوگان زلفش حلقه‌ی مشکین ربای
گاه خود را گوی گردان در خم چوگان او...

2008-11-02T00:03:00.001-04:00

آهنگ

این آهنگ رو یادتونه ؟

2008-10-29T23:57:00.001-04:00

2008-10-19T01:03:00.000-04:00

دختر زیبای سینمای ایران را امشب بر پرده نقره ای دیدم. در فیلم body of lies و در کنار بزرگان سینمای آمریکا. برخلاف آنچه فکر میکردم، گلشیفته (عایشه در فیلم) دختری اصالتا ایرانیست. که در امان (پایتخت اردن) پرستار است. راجر فریس (دی کاپریو) از روی لهجه اش هنگام انگلیسی صحبت کردن حدس میزند که ایرانیست و عایشه می گوید که پدرش ایرانی بوده. فیلم حادثه ایست و راجر فریس درگیر مبارزه با تروریسم در اردن و عراق و دبی و قطر و ... . زندگی پر خطر و پیچیده اش، وجه دیگری پیدا میکند با دیدن عایشه. و وقتی عایشه را در چنگال تروریستها می بیند، تمام احتیاطها را کنار میگذارد و برای نجاتش تا مرز سربریده شدن مقابل دوربین تندروهای مسلمان پیش می رود...

دیدن این فیلم در یک سینمای مدرن و بر پرده ای بسیار بزرگ، با صدای دلبی که تو را در قلب اتفاقات قرار میدهد، تجربه دلچسپی بود، خصوصا که من از واکنش تماشاگرها نسبت به گلشیفته، لذت فراوانی میبردم. چه میشود کرد، بگذارید در روزی که ماجرای ساندویچ پارک ملت و بازتاب عجیب و غریبش اعصابم را خرد کرده، شب را با این فکر که ایران ما، گلشیفته ای هم دارد، بربالش بگذارم...

2008-10-16T06:38:00.003-04:00

وطن
شعر: سیاوش کسرایی
آهنگ: سعید فرجپوری
آواز: همایون شجریان

وطن! وطن! نظر فکن به من که من
به هر کجا، غریب‌وار که زیر آسمان دیگری غُنوده‌ام
همیشه با تو بوده‌ام همیشه با تو بوده‌ام
اگر که حال پرسی‌ام تو نیک می‌شناسی‌ام
من از درون قصه‌ها و غصه‌ها برآمدم

حکایت هزار شاه با گدا
حدیث عشق ناتمام آن شبان به دختر سیاه چشم کدخدا
ز پشت دود کشت‌های سوخته درون کومه های سیاه
ز پیش شعله‌های کوره‌ها و کارگاه
تنم ز رنج، عطر و بو گرفته است
رخم به سیلی زمانه خو گرفته است
اگر چه در نگاه اعتنای کس نبوده‌ام
یکی ز چهره‌های بی‌شمار توده‌ام

چه غمگنانه سال‌ها که بال‌ها زدم به روی بحر بی‌کناره‌ات
که در خروش آمدی به جنب و جوش آمدی
به اوج رفت موج‌های تو
که یاد باد اوج‌های تو
در آن میان که جز خطر نبود
مرا به تخته‌پاره‌ها نظر نبود
نبودم از کسان که رنگ و آب دل ربودشان
به گودهای هول
بسی صدف گشوده‌ام
گهر ز کام مرگ در ربوده‌ام
بدان امید تا که تو دهان و دست را رها کنی
دری ز عشق بر بهشت این زمین دل فسرده واکنی
به بند مانده‌ام شکنجه دیده‌ام
سپیده هر سپیده جان سپرده‌ام
هزار تهمت و دروغ و ناروا شنوده‌ام
اگر تو پوششی پلید یافتی
ستایش من از پلید پیرهن نبود
نه جامه، جان پاک انقلاب را ستوده‌ام

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته‌ام
اگر که ایستاده‌ام و یا ز پا فتاده‌ام
برای تو، به راه تو شکسته‌ام

اگر میان سنگ‌های آسیا چو دانه‌های سوده‌ام
ولی هنوز گندمم غذا و قوت مردمم
همانم آن یگانه‌ای که بوده‌ام

سپاه عشق در پی است
شرار و شور کار ساز با وی است
دریچه‌های قلب باز کن
سرود شب شکاف آن ز چار سوی این جهان
کنون به گوش می‌رسد
من این سرود ناشنیده را
به خون خود سروده‌ام

نبود و بود برزگر را چه باک اگر برآید از زمین
هر آنچ او به سالیان فشانده یا نشانده است

وطن! وطن! تو سبز جاودان بمان که من
پرنده‌ای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو
به دوردست مه گرفته پر گشوده‌ام...

2008-09-30T09:02:00.000-04:00

یک وبلاگ پر از خاطره، برای شنیدن...

http://audiostory.blogspot.com/

2008-09-25T08:33:00.000-04:00

اجرای گروه کامکارها در مراسم اهدای جایزه نوبل به شیرین عبادی

2008-09-10T21:34:00.000-04:00

شهرام ناظری و لوریس چکناواریان

2008-09-08T01:59:00.000-04:00

مایکل فلپس در 200 متر پروانه

2008-08-22T08:28:00.003-04:00

هادی ساعی قهرمان المپیک شد. از آنجا که تنها کانالی که مستقیم برنامه را روی اینترنت پخش میکرد، شبکه سوم بود (البته در جستجوی کوتاه مدت من) مجبور شدم از برنامه خیابانی مسابقه رو ببینم.

اونقدر بردش و مدال طلاش شیرین بود که مزخرفات عجیب و غریب جواد خیابانی (که این روزها جدا تاریخ مصرفش گذشته) برخلاف همیشه عصبانیم نکرد.

هادی، باخت 4-1 رو با برد 6-4 عوض کرد و نشون داد که توی برهوت ورزش ما، یک تک ستاره قابل اتکاست. هادی تنها ورزشکار ایرانیست که تونسته سه دوره مدال بگیره که دوتاش طلاست. و از لحاظ تعداد المپیکی که مدال گرفته شونه به شونه تختی ساییده...

خوشحالم. خیلی خوشحالم....

پی نوشت اول:

پی نوشت دوم: دوستانی که بعد از این مسابقه پای تلویزیون شبکه سوم بودند حتما اون سرود طرب انگیز رو که موضوعش بالارفتن پرچم ایران بود شنیدند. به نظر شما مسخره تر از این می شد چنین اتفاقی رو جشن گرفت؟ من نمیدونم این بی سلیقگی مفرط (که نمود اصلیش انتخاب مجری برنامه بود) از کجا ناشی میشه؟ (گیر دادم نه؟)

2008-08-16T01:45:00.001-04:00

دختر زیبای سینمای ایران در فیلم body of lies همبازی لئوناردو دی کاپریوست. از من بپرسید، میگم گل شیفته یکی از زیباترین همبازی هاییه که لئوناردو تاحالا داشته D:

این عکس رو از تریلر فیلم گرفتم:

خود تریلر رو هم که در دو صحنه ش گل شیفته هم حضور داره، می تونید اینجا ببینید.

2008-08-11T22:56:00.003-04:00

دو قدم مانده به صبح، یکبار با حضور خسروشکیبایی و یکبار در یاد شکیبایی ...

(1- این برنامه در مگاویدیو قرارداده شده و هنگام زدن play، یک صفحه تبلیغاتی باز میشود که امکان حذف آن برایم نبود

2- موسیقی بلاگ را میتوانید در ستون سمت راست، متوقف کنید)

2008-08-07T01:40:00.003-04:00

گزارش جالب ایرانیکن از جشن تیرگان:

2008-08-02T23:54:00.006-04:00

اول. یکی از خواص ده سوت و کور و مرده ای که من درش زندگی میکنم اینه که اگه آخر هفته ها ماشین نداشته باشی، هیچ جا نمیتونی بری و هیچ کاری نمی تونی بکنی. اونقدر سیستم حمل و نقل مسخره و فشل و بدرد نخوری اینجا هست که آخرش به این نتیجه میرسین که بمونین خونه و کتاب بخونین و یه کاری انجام بدین و از قید رفتن به هرجایی با این اتوبوس ها بگذرین. خسته م از این شهر و خسته م از این مردگی. هرچند رفتن به تورنتو احتمالا از لحاظ بودجه ای تحت فشارم خواهد گذاشت، اما در اولین فرصت این کار رو خواهم کرد

دوم. مصاحبه جالبی گوش دادم از دریا دادور با بی بی سی. نکات جالبی داشت این مصاحبه خصوصا اونجا که در مورد مادرش و فعالیتهای هنریش صحبت مبکنه و اینکه کنسرت داشته و حتی تا چند سال بعد از انقلاب هم صداش (مثلا در ) پخش میشد. این وسط نفهمیدم اون دوتا تلفن بیربطی که زده شد، برای چی بود. انگار خودشونم حس کردن که بهتره همون مصاحبه ادامه پیدا کنه و تلفنها دیگه وصل نشد! اما خود مصاحبه خیلی جالبه. خصوصا که نسبتا جدیده و در مورد آخرین کارهای دریا ازش سوال شده. اگه دوست داشتین میتونین اینجا بشنوین:

سوم. آخرین فیلم batman بشدت سینماهای آمریکای شمالی رو تسخیر کرده. هفته پیش با دوتا از دوستان متخصص در امور batman (!) رفتیم و فیلم رو دیدیم. در سالنی که باوجود گذشت بیش از یکهفته از اکران فیلم، پر بود! فکر میکنم در ژانر اکشن، فیلم بسیار خوبی بود. نمره بالایی هم که در سایت معتبر imdb.com گرفته (9.4 از ده) نشون میده که علاقه مندان این جور فیلمها رو راضی کرده کاملا. جالبه بدونین الان با این امتیاز در صدر فیلمهای این سایت هم هست. بازی فوق العاده Heath Ledger در نقش Joker از نقاط قوت این فیلمه، هنرپیشه جوان و موفقی که مدتی پیش در اثر استفاده نادرست از داروهاش فوت کرد. نقش اصلی رو هم Christian Bale بازی کرده که اخیرا دو فیلم خوب Prestige و 3:10 to Yuma رو ازش دیده بودیم.

Heath Ledger as Joker

Christian bale as Batman

2008-08-01T01:20:00.001-04:00

تیرگان

منتظر بودم این دو هفته ببینم مطالبی که در مورد جشن تیرگان منتشر میشود، کدامیک کاملتر است و جامعتر، تا به کمک آن گزارشی بنویسم از جشن چهار روزه تیرگان در تورانتو (من یکروزش را نبودم). جشنی بود که بنظرم با همه کاستیهایش، تبلوری از خورشید فرهنگ و هنر ملتی بود که سالهاست زیر ابرهای تیره تنگ نظریها و جزم اندیشیها، از پرتو افشانی در موطن خویش محروم است.

راستی اگر این جشن، نه در ساحل Lake Ontario که در سواحل زیبای دریای مازندران برگزار میشد، چه اشکالی داشت. کدامیک از برنامه هایش محل ایراد بود؟ کنسرت محمد رضا لطفی؟ صدای مخملین دریا دادور؟ رقص سعید شنبه زاده یا رقص جوانان کرد؟ نمایشنامه آتیلا پسیانی یا بحثهای فرهنگی و ادبیش؟ با تمام وجود حسرت میخوردم از اینکه چنین برنامه ای امکان برگزاری در ایران را ندارد...

تعدادی از گزارشهای مربوط به این جشن را اینجا ذکر میکنم و در فرصتی دیگر، گزارشی از حواشی جشن خواهم نوشت

گزارش رادیو زمانه (ء عزیز!!) از تیرگان را اینجا بخوانید
گزارش بی بی سی از جشن تیرگان را اینجا ببینید

تکه ای از فرهنگ و هنر ایران (گزارش شهروند) را اینجا بخوانید و همچنین اینجا
" مرغ خوشخوان زمانه کوچ " را اینجا بشنوید

2008-07-31T10:59:00.001-04:00

یوسف شاهین و نوال سعداوی

گاهی تنهایی و زندگی در غربت، محاسنی هم دارد. یکی از کارهایی که من هرگز در زمان ایران بودنم نمیکردم، گوش دادن به رادیو بود. با اینکه همیشه اعتقاد داشتم کیفیت برنامه های رادیویی ما با برنامه های تلویزیونیمان قابل مقایسه نیست، اما اصلا امکان نداشت بصورت مرتب، مثلا شبها، بنشینم و به برنامه خاصی با کانال خاصی در رادیو گوش کنم.

اینجا اما، انسی دارم با رادیو زمانه. بنظرم تقریبا هرروز میتوان یک برنامه قوی و جذاب و پر از آموختنی، در خلال دوساعت گوش دادن و شاید هم دل دادن به این رادیو، نام برد. یکی از برنامه هایی که این چند روز اخیر جذبم کرد، گزارشی بود که در مورد یوسف شاهین، فیلمساز بزرگ مصری ارائه شد. این فیلمساز هفته پیش و در سن هشتاد و دوسالگی درگذشت. بخش جذاب این گزارش، مصاحبه آزاده اسدی (که بنظر من بهترین مجری رادیوزمانه نیز هست) با دوست نزدیک یوسف شاهین، نوال سعداوی بود. پزشک کهنسال مصری و از فمینیست‌های قدیمی. اگه امکانش رو دارین، این گزارش و این مصاحبه رو حتما گوش بدین!

2008-07-20T15:35:00.002-04:00

دریا دادور در به یادماندنی ترین شب تیرگان - بخش سوم

یکی دیگه از آهنگهایی که دیشب دریا خوند و من فراموش کردم در موردش بنویسم، آهنگی بود که دریا اولش توضیح داد که این آهنگ رو تاجایی که من میدونم فقط خیاط باشی خونده:
گفت در عشق من از جان گر توانی بگذری
آنگه بيا
گفتم به چشم گفتم به چشم
گفت در راه نخستين گر ز من رسواتری آنگه بيا
گفتنم به چشم گفتم به چشم
گفت اگر داری به وصل من اميدی بعد از اين
بايد از آنم کنی صرف نظر
گفتيم به چشم

گفت بايد نام مجنون زنده گردانی به عشق
در جهان بر پا کنی شوری دگر
گفتم به چشم گفتم به چشم گفتم به چشم
گفتم به چشم
گفتمش ای بی وفا جور جفا با ما چرا
با رقيبان مهربانی دشمنی با ما چرا
ای سيه چشمان مگر عاشق شدن باشد گناه
روز من کردی سيه با ديده روشن چرا

گفت گر مرا خواهی با آتش عشقم بسوز و گفتگو نکن
گه به شيدایی گه به رسوایی به جز من آرزو مکن
تا شود پنهان اين غم سوزان
شبم شود ستاره باران
جهان شود به کام ياران

گفت بايد نام مجنون زنده گردانی به عشق
در جهان بر پا کنی شوری دگر
گفتم به چشم گفتم به چشم گفتم به چشم
گفتم به چشم
گفتمش ای بی وفا جور جفا با ما چرا
با رقيبان مهربانی دشمنی با ما چرا
ای سيه چشمان مگر عاشق شدن باشد گناه
روز من کردی سيه با ديده روشن چرا
آه
گفت گر مرا خواهی با آتش عشقم بسوز و گفتگو نکن
گه به شيدایی گه به رسوایی به جز من آرزو مکن
تا شود پنهان اين غم سوزان
شبم شود ستاره باران
جهان شود به کام ياران

من بکمک دوربین دیجیتالم، بخشی از این آهنگ را ضبط کردم که برای مدت محدودی میتونید از اینجا داونلود کنید.

2008-07-20T12:12:00.000-04:00

دریا دادور در به یادماندنی ترین شب تیرگان- ادامه

ممنون از خواهرم هانا که توضیح داد که خواننده فرانسوی مورد اشاره دریا Edith Piaf فرانسویه که فیلم اسکاری La vie en rose با الهام از زندگی این خواننده ساخته شده.

دریا همچنین از سیمین غانم یاد کرد و گفت خیلی دوستش داره و متاسفانه نتونسته علیرغم قرار قبلی در تیرگان حاضر بشه. بعد گفت یکی از آهنگهاش رو با rearrangement اجرا میکنم. و شروع کرد به خوندن "گل گلدون من..." با اجرایی کمی متفاوت از سیمین غانم اما روی همان ملودی و آهنگ. اجرای بسیار زیبایی بود و با تشویق طولانی حضار همراه بود. بعد دریا گفت که میدونه که مردم دوست داشتند این آهنگ رو باهاش همراهی کنند( چون اولش چند ثانیه ای این کار رو کردند) و بنابرین گفت که بخش آخرش رو باهم اجرا میکنیم. به پیانیستش هم گفت و بخش پایانی آهنگ رو اینبار با همراهی جمعیت دوباره اجرا کرد.

دریا اعضای گروهش رو هم در اواسط بخش دوم معرفی کرد و به حاضران قبلش اطمینان داد که این پایان برنامه نیست. از پیانیستش که گفت دوساله با هم کار میکنیم و خیلی نسبت به من صبوری کرده. از نوازنده گیتار (من وارد نیستم اما به سازی که دست این نوازنده بود میگفت Base و توضیح داد که اولین باریه که Base توی کنسرتش داشته) تشکر کرد و همچنین از سوزان، نوازنده فلوت، که گفت وقتی در آستانه یکی از کنسرتهاش نوازنده فلوتش رو از دست داده و ناامیدانه دنبال یه جایگزین میگشته پیداش کرده و تنها یکهفته واسه تمرین و هماهنگی وقت داشتند. . گفت که بعد از اون کنسرت دوساعت و نیمه روی زمین دراز کشیده بودیم و من به سوزان گفتم من واقعا تورو یک هفته س که میشناسم ؟؟

وقتی میخواست آخرین آهنگ رو اجرا کنه و گفت This is the last song، یکی از تو جمعیت داد زد you are kidding!! و در پایان آهنگ هم وقتی با تشکر از مردم صحنه رو ترک کرد، جمعیت اونقدر بی وقفه به تشویق ادامه دادند که دریا برگشت. با نوازنده پیانوش. و از مهندسین سن خواست که همه میکروفون ها رو خاموش کنند. و این بار بدون بلند گو و میکروفون و تنها با صدای خودش خوند. یک اُپرای فرانسوی بود. و صدای دریا تمام سالن رو پرکرده بود. کاش میفهمیدم چی میخوند...

چند نکته جالب دیگه رو هم که به خاطرم میاد اینجا لیست میکنم

-دریا در دو قسمت برنامه، با دولباس متفاوت روی صحنه اومد که اولی روشن و دومی سیاه بود

- از گرفتن عکس و فیلم بشدت جلوگیری میشد. من تنها موفق شدم، بخشی از آهنگ "جینگه جان" رو ضبط کنم

- از سراسر کانادا برای شرکت در تیرگان و خصوصا دیدن این برنامه اومده بودند. سمت راست من زوج جوانی بودند که از مونترال اومده بودند و سمت چپم دختر خانمی که از واترلو اومده بود

- تعداد قابل توجهی از ایرانیان نسل دوم، که اغلب هم انگلیسی صحبت میکنند، در این برنامه شرکت کرده بودند.

- دریا بسته به نوع آهنگ، در بعضی اجراها میکروفون رو روی پایه میگذاشت و در بعضی هم که آهنگ رو بازی میکرد (مثل آهنگی که وسطش دریا روی زمین نشست و لم داد!) میکروفون رو دستش میگرفت.

- گاهی، حضار جوگیر، تصمیم میگرفتند که با آهنگهای شاد، بشکن بزنند! که خوشبختانه با تذکر بموقع کناریهاشون منصرف شدند!

- آهنگ سرزمین من رو دریا فوق العاده زیبا اجرا کرد. در حین تشویقها یکی از حضار این آهنگ رو درخواست کرد که البته به نظر می رسید اجرای آهنگ از قبل هم جز برنامه بود

2008-07-20T00:49:00.003-04:00

دریا دادور در به یادماندنی ترین شب تیرگان

امشب دریا دادور در Harbor Front Center و در قالب برنامه تیرگان کنسرت داشت. کنسرت بسیار زیبایی که شبی به یادماندنی را در جشنواره چهار روزه تیرگان رقم زد.

کنسرت با حدود نیم ساعت تاخیر و با حضور نوازنده پیانو آغاز شد. ناگهان صدای مخملین دریا با آهنگ "توپ قشنگم" در سالن پیچید در حالیکه خودش روی سن نبود. آهنگ که ادامه پیدا کرد، سایه دریا، از تاریکی کنج صحنه پدیدار شد که آرام آرام حین خواندن به سمت جلوی سن حرکت کرد.

توپ قشنگم ،قشنگي و نازي
حالا من ميخوام برم به بازي
بازي چه خوبه با بچه هاي خوب
بازي ميكنيم با يه دونه توپ

دریا آهنگ بعدی را هم بدنبال تشویقهای حاضران و بدون صحبت خواند که بر اساس اشعاری از ایرج میرزا بود. بعد از پایان این آهنگ دریا گفت که بخشی از این شعر یه انگلیسی هم ترجمه شده که من براتون میخونم! و بخش کوتاهی از همان اشعار را بزبان انگلیسی خواند.

و سپس ضمن خوشامد گویی به حاضران گفت، حالا که در خراسان هستیم، یک آهنگ خراسونی بخونم. آهنگ زیبای "ماه پیشانو" که با بازی پرعشوه دریا در نقش " ماه پیشانو " همراه بود. پس از اتمام این آهنگ و تشویق طولانی حاضران، دربا گفت "حالا که این آهنگ رو دوست دارین دوباره اجراش میکنم! و اینبار شما هم باید بخونین." و بعد گفت که ایده بهتری دارد و اینکه "جون جونم" اول را آقایون و "جون جونم" دوم را خانومها بخوانند. یکبار که آقابون و خانمهای سالن همراهی کردند، باز گفت که عقیده بهتری دارد و اینکه اینبار آقایون متمولی که خونه و ماشین و امکانات (برای ازدواج با ماه پیشانو!) دارند همراهی کنند که تقریبا هیچکس! همراهی نکرد! در آخرین اجرا هم قرار شد آقایونی که "private jet!" دارند بخونند که تقریبا همه خوندن! در نهایت هم دریا پیشنهاد کرد که همین امشب ماه پیشانو رو شوهر بدیم که بشه به ادامه کنسرت رسید!

دریا یادی از استاد آشورپور کرد و آهنگ معروف و زیبای "جینگه جان" آشورپور رو به زیبایی هرچه تموم تر اجرا کرد. قبلش هم توضیح داد که دختران ایرانی بسیار دست نیافتنی هستند و بخشی از اشعار فولکلور مربوط به خواهش و تمنای پسران از دختران ایرانی است. که نمونه هاش هم یکی ماه پیشانو و یکی هم این آواز گیلکی جینگه جان.

آهنگ زیبای دیگه ای که دریا در بخش اول اجرا کرد، ترانه "دوتا چشم سیاه داری" بود که من فقط بخشیش رو توی یکی از ویدئوهای یوتیوب شنیده بودم و همون دو سه بیتش هم خیلی جذبم کرده بود:

دو تا چشم سیا داری
دو تا موی رها داری
تو اون چشمات چیا داری؟
بلا داری بلا داری

دو تا چشم سیا داری
توی سینت صفا داری
توی قلبت وفا داری
صف عشاق بدبخت و
از اینجا تا کجا داری
دو تا چشم سیا داری

به یک دم می‌کشی ما را
به یک دم زنده می‌سازی
رقابت با خدا داری!
دو تا چشم، دو تا چشم، دو تا چشم سیا داری

نظر داری نظر داری
نظر با پوستین پوش ‌ ِ حقیری مثل ما داری
نیگا کن با همه رندی
رفاقت با کیا داری!
دو تا چشم سیا داری

خبر داری خیر داری؟
خبر داری که این دنیا همش رنگه
همش خونه همش جنگه؟
نمی‌دونی نمی‌دونی
نمی‌دونی که گاهی زندگی ننگه؟

نمی‌بینی نمی‌بینی
نمی‌بینی که دست افشان و پاکوبان و خرسندم؟
نمی‌بینی که می‌خندم
نمی‌بینی دلم تنگه؟

تو این دریای چشمای سیا رو پس چرا داری؟
دو تا چشم، دو تا چشم، دو تا چشم سیا داری
دو تا موی رها داری

این آهنگ هم با تشویق طولانی مردم همراه شد طوریکه دریا تهدید(!) کرد اگر باز هم دست بزنید، دوباره میخونمش! دریا از دلکش یاد کرد و گفت که یکبار که آهنگ یک خواننده فرانسوی به نام (پیاف؟؟) رو گوش میکرده یاد دلکش افتاده و احساس کرده چقدر این آهنگ به یکی از آهنگهای دلکش شبیهه. و گفت که این دوزن از یک نسل هستند و گذشته مشابهی داشتند. و بعد ترکیبی از این دو آهنگ فارسی و فرانسوی رو به زیبایی اجرا کرد.

بخش دوم کنسرت هم پس از تنفسی نیم ساعته آغاز شد و نکات جالب توجهی داشت. دریا یادی از فریدون مشیری کرد و سپس شعر زیبای کوچه را با آهنگی که خود ساخته بود اجرا کرد که مورد توجه حاضران قرار گرفت. یادی از اخوان هم کرد گفت این آهنگ را تقدیم میکنم به نسل جوان ایران که قطعا باعث خواهند شد ایران در آینده جای بهتری باشد. و شعری از اخوان خواند که تا بحال نشنیده بودم.

الان دیگه نمیتونم چشمام رو باز نگه دارم! باید بخوابم و بقیه ش رو فردا بنویسم...

2008-07-18T06:09:00.006-04:00

خسرو شکیبایی رفت

حیف...

پی نوشت اول: شش صبح خبر رو خوندم و شوکه شدم. دارا پرسیده بود. خودمم خوندم. سکته قلبی، شصت و چهارساله. خیلی غصه م گرفت. انگار یه جورایی هنوز برای دیدن هنرش و بازیهای پر احساسش عطش دارم. برای تیپها و شخصیتهای متفاوتی که عالی بازی میکرد. برای رضای عاشقِ عاطفه و برای هامونِ عاشق مهشید و برای رضای عارف و مرادِ پری...

روحش شاد و یادش گرامی

پی نوشت دوم: خبر بی بی سی فارسی

پی نوشت سوم: از سایت تابناک

2008-07-15T22:28:00.006-04:00

Britain's Got Talent

مطلبی ناتمامی نوشته بودم در مورد کنفرانسی که تمام هفته قبلم را به خود اختصاص داده بود. قبل از پایان آن مطلب، ویدئوهایی دیدم از رقابتهای امسال (2008) Britain's got talent. در این رقابتها هرسال استعدادهای ناب و بیمانندی معرفی میشوند (مانند Connie Talbot، دختر شش ساله ای که سال قبل همه را با صدای آسمانیش مسحور کرده بود). امسال یکی از این استعدادها، پسر سیزده ساله ای بود با نام Andrew Johnson با صدایی آسمانی. اجرای او را در مرحله نیمه نهایی این مسابقات ببینید.

آهنگ : If I saw you in heaven
اثر: Eric Clapton

اندرو البته علیرغم اجراهای زیبایش، سوم شد. جایزه اول را پسر چهارده ساله ای تصاحب کرد که بنظر من بخشی از برنده شدنش را مدیون شخصیت مصمم و روحیه بالایش (در مقابل اعتماد به نفسِ در ابتدا کمِ اندرو) بود. Goerge Sampson که سال قبل هم در این مسابقات شرکت کرده بود و بقول خودش امسال بزرگتر و بهتر شده بود. اجرای زیبایش را در نیمه نهایی ببینید.

تنها نکته ای که در مورد این ویدئو باید ذکر کنم اینکه فیلمبرداری از یک رقص، با فیلمبرداری از یک خواننده متفاوت است. تمامی حرکات یک رقاص، در مجموع اجرای او را تشکیل میدهند و حرکتهای نمایشی دوربین و نشان دادن صحنه های دیگری جز صحنه رقص، مانند قطع گاه گاه صدا هنگام خواندن خواننده است و به همان اندازه آزار دهنده...

2008-07-06T22:11:00.003-04:00

اول. ساعت ده شب. دانشگاه و من. شاید تنها باشم در کل این ساختمانهای بلند و کوتاه. مشغول کاری هستم و همزمان، برنامه رادیوزمانه شنبه، پانزده تیر را گوش میکنم. گزارش دومش اشکم را در می آورد. دستم شل می شود و دل می سپارم به بقیه گزارش. بیش از پیش ممنون تکنولوژی ای هستم که با استفاده از آن، دوری فیزیکی از خاک و میهنم را تا حدی جبران میکنم.

دوم. همه حرف من در مطلب قبلی این بود که با رفتاری که بسیاری از اهالی ذکور در ایران با زنان اطرافشان دارند، چه با دخترشان، چه با همسرشان، چه با مادر و خواهرشان، بهتر است بساط پرتظاهر برگزاری روز زن جمع شود. ریشه عمیق رفتار تبعیض آمیز با زنان در فرهنگ ما، یا شاید بهتر بگویم در رفتار ما، پایه همه قوانین ناعادلانه موجود است. بحای (یا همزمان با) تلاش برای از یاد نبردن روزی بنام روز زن، که در آن با تبریکی یا هدیه ای میخواهیم لبخندی بر لبان زنانی که عزیزشان میداریم بنشانیم، به رفتار روزانه خود دقت کنیم. به قضاوتهایمان و رفتارهایمان و جایگاهی که برای بانوانی که نقشی در زندگیمان دارند دقت کنیم. آنان را با احترام و مهری که شایسته نقش بیمانندشان در زندگیهایمان است ارج بنهیم و این ارج و احترام و قدرشناسی را محدود و منوط به روز زن و روز مادر و روز تولد و ... ندانیم.

سوم. ...

2008-06-28T00:24:00.003-04:00

روز زن

مراسم تقدیر از زنان و مادران در روز زن و روز مادر، در کشور عزیزمون به بهترین نحوی برگزار شد. راستش داشتم فکر میکردم که چرا ما روز مرد نداریم و چرا زن بودن خود به خود مشخصه ایه که باید روزی براش در نظر گرفته بشه در کشور ما و این امر در مورد مردان صادق نیست. بنظر من همین امر نشونه تبعیض و نابرابریه و راستش رو بخواین، اگه یه کم به اطرافمون نگاه کنیم، می بینم که تبعیضهای زیادی به نفع زنان و علیه مردان در جریانه و ما مردا در اوج مظلومیت، داریم نهضت برابری طلبانه زنان رو نظاره میکنیم و گاهیم ژست موافقتی میگیریم و حواسمون نیست که هیچ حرکت ماسکولیستی (در برابر فمینیستی) وجود نداره که از حقوق مردان در مقابل زنان دفاع کنه ...
من بسیار بسیار خوشحالم که در کشور من، اینقدر به زنان و مادران اهمیت داده میشه و در روز زن و مادر، جشنهای قشنگی برگزار میشه و همیشه زنان و مادران ما شان بالایی داشتن و مورد احترام فوق العاده بودن. امیدوارم، در مقابل، زنان هم قدر مردان عزیز ایرانی رو که اینهمه بهشون احترام میگذارن و براشون روز گرامیداشت تعیین کردن و براشون هدیه میخرن و قدردانی میکنن ازشون، بدونن و راضی و شاکر باشند. برای اون خانومهای اقلیتی که در ممکنه با حرفهای من مخالف باشند چند نمونه تماما واقعی میارم که دیگه حجت رو تمام کرده باشم.

اپیزود اول. حس سمپاتی، همکاری و گذشت در مرد ایرانی
آقا در اداره: خانوم ، این فایل چرا اینقدر بهم ریخته س؟
خانم همکار: من سعی کردم اما از این بهتر نشد. میخواین یه کم بهترش کنم؟
آقا : ایرادی نداره، نگران نباشید (نیش باز تا بناگوش!) من الان براتون مرتبش میکنم. بسپارینش به من!

آقا در خانه: خانوم این میز من چرا بهم ریخته؟ کاغذام کو؟ نکنه دور ریختیشون. (با فریاد و رگهای بیرون زده)
خانمِ خونه: میز تو که ازش کاغذ میریخت. من کاغذ ها رو مرتب کردم گذاشتم توی کتابخونه. دو دسته بود، لاشون یه خودکار گذاشتم که قاطی نشه
آفا (در حالیکه عصبانی شدن ناگهانیش بشدت بیمورد بوده و کنف شده) : من چند بار گفتم به این میز من دست نزن من نخوام شما اینجا رو مرتب کنی باید چیکار کنم (باز هم با فریاد و ...)

اپیزد دوم. قضاوت منصفانه مرد ایرانی
دختر: چقدر وضع بد شده. آدم نمیتونه دو دقیقه منتظر تاکسی بمونه تو خیابون. امروز داشتم میومدم پیشت سر خیابونمون بیست تا ماشین برام نگه داشتند.
پسر (با رگ غیرت احتمالا بیرون زده) : تو اگه رفتارت درست باشه هیچکی برات بوق نمیزنه
دختر ( مبهوت و رنجیده) : ......

اپیزد سوم. ایضا قضاوت منصفانه مرد ایرانی
بعد از مهمونی خانوادگی، این هفته
شوهر : چرا وقتی خداحافظی میکردیم امشب، به فلانی اونجوری لبخند زدی؟
زن: چجوری؟ خوب شوهر دخترخاله توئه. من محترمانه ازش خداحافظی کردم.
مرد (با عصبانیت و صدای بلند) : من از این آدم خوشم نمیاد!! اصلا نمیخوام بهش نگاه کنی !!
زن : ؟؟؟؟؟
بعد از مهمونی خانوادگی، اون هفته
زن (با شوخی) : عزیزم، خواهرت میگفت، شوهرت رو بچسپ این خواهر شوهر من خیلی خوشگله ها!! منم نگا کردم دیدم کلی گرم گرفتین!
مرد (با تهدید) : من از این حساسیت ها بدم میادها! من همیشه با همه راحت بودم. خودم بلدم حریم ها رو حفظ کنم. تو نمیخواد نگرانمن باشی، مراقب خودت باش!
زن (شوکه و آزرده) : ؟؟؟؟

اپیزد چهارم. رفتار پرمهر با همسر، حمایت بیدریغ از دختر
دختر (با گریه) : بابا توروخدا از من حمایت کن بذا از این آدم جدا بشم. بخدا دیوونه س. بخدا آخرش یه بلایی سرم میاره
پدر : غلط کرده. پدرش رو در میارم. چیکار کرده؟
دختر : امروز عصبانی شد سر صبحونه چایش رو پرت کرد سمت من. شونه و گردنم سوخته. من دیگه پیش این نمیمونم. تورو خدا بابا کمکم کم جدا شم.
پدر: خوب عصبی شده دخترم. ببین چی بهش گفتی که بیچاره رو اینقدر عصبی کردی. اونم نمیدونسته که چای داغه. آدم بخاطر این چیزا که جدا نمیشه!!!

اپیزود پنجم. برابری آری ، تبعیض نه!
شب ساعت 11، همسر منتظر آقا : عزیزم سلام. خسته نباشی. هرچی زنگ زدم به موبایلت جواب ندادی. شام نخوردم که با هم بخوریم. بِکِشَم؟
آقا: ای بابا! میخوردی. من شام خوردم. موبایلم آنتن نداده لابد! کی زنگ زدی؟
همسر: اِ؟ خوب باشه. حالا کجا بودی؟ یه خبری، چیزی؟ نگران شدم.
آقا: بیخود! ساعت یازده س تازه. من که مرغ نیستم. اینقدر شبا ساعت هشت خونه بودم بد عادت شدی. سوال و جواب میکنی؟ استنطاق میکنی؟
همسر : نه ...........

هفته بعد، ساعت 5 آقا منتظر همسر
آقا: خانوم کجایی؟ هیچوقت خونه نیستی. اصلا خبر داری این خونه زندگی چجوری میچرخه؟ کجا بودی؟ من امروز زود اومدم ببینم تو اصلا هستی رو سر این خونه زندگی؟
همسر: من نمیدونستم تو امروز زود میای. عصر تو خونه دلم تنگ بود، یه سر به خواهرم زدم. زودم برگشتم که شام برات دست کنم. من هرروز از ساعت دو خونه م . تو شبا میای
آقا: همینه دیگه. تو دلت به این خونه زندگی خوش نیست. اینجا دلت میگیره باید بری خونه خواهرت دلت واشه. کاش میدونستم خونه اونا چی داره که خونه ما نداره!

اپیزود آخر:
پسر : پدر عزیز. من این دختر رو دوست دارم. میخوام باهاش ازدواج کنم.
پدر: این همون دختره س که یه ساله شبا تا دیروقت صحبت میکنین؟
پسر (کمی خوشحال) : آره بابا ، همونه ، نمیدونی چه دختر خوبیه...
پدر: دختری که شبا تا دیروقت با پسر غریبه صحبت کنه، مشکل داره. دختر سالمی نیست. اصلا فکرش رو هم نکن.
پسر ( متعجب) : بابا با من صحبت میکرده. من هم تا دیروقت باهاش حرف میزدم. پس من هم مشکل دارم
پدر (عصبانی) : مزخرف نگو. تو پسری، فرق میکنه . اگه دختر بودی نمیذاشتم ازین غلطا بکنی!

2008-06-16T01:58:00.004-04:00

به همین سادگی!

امروز ساعت 11 از خواب بیدار شدم. دوروز تعطیله و خوابهای عقب افتاده(!) هم مثل کارهای عقب افتاده، میمونند واسه این دوروز. قرار بود با دیروز با دو دوست خوب ایرونیم بریم نیاگارا و صفایی بکنیم، اما آب و هوای بارونی مانع شد و موندیم.

امروز در اولین اقدام، حدود دو کیلو ران مرغی رو که دیروز خریدم باید تمیز و بسته بندی میکردم و میذاشتم توی فریزر. از اونجایی که اصلا عادت ندارم توی آشپزخونه کار کنم، اومدم و از مجله "شهرما" (یکی از مجلات ایرانی جاپ تورانتو) چند برگ وسطش رو کندم و پهن کردم روی تخت.یه سینی هم آوردم و بسته گوشت رو هم گذاشتم روی کیسه خودش و بکمک نرم افزار عزیز sopcas بازی اول امروز رو هم که تازه شروع شده بود، راه انداختم و کار مطبوع پاک کردن مرغ و جدا کردن چربیها و پوستش رو با فوتبال همراه کردم.

یادم رفت اولش بگم که دوروزه مهمون عزیزی داریم که تا دوهفته دیگه هم اینجا میمونه. این دختر خانوم خوش تبپ و شب زنده دار اسمش Kally هستش و گربهء مادرِ هم خونه ایمه ( Chris ). مادر کریس داره اسباب کشی میکنه و گربه عزیزش رو سپرده به پسرش که دو هفته مراقبش باشه. کریس هم که آتش نشانه و شیفتهای 24 ساعته کار میکنه، عملا خونه نیست و خصوصا در این آخر هفته، من افتخار پذیرایی از Kally رو داشتم. خلاصه. مشغول مرغها بودم که خانوم، کله ش رو اونقدر به در فشار داد که در باز شد و تشریف آوردند تو. من با اینکه به نسبت اوایل اومدنم به کانادا، خیلی احساس بهتری به حیوانات خانگی دارم، از اونجاییکه دیده بودم که چه پرز و مویی ازش میریزه، سعی میکردم نذارم بیاد اینجا...

خلاصه، وقتی دیدم با پررویی وارد شد، با توجه به اینکه اونهمه گوشت و پوست مرغ دم دستم بود کمی هول کردم. اما این خانوم متشخص، اومد یه دوری توی اتاق زد و نگاهی انداخت و انگار چیزی جلب توجهش رو نکرده باشه، رفت بیرون، قبل از اینکه من بخوام واسه بیرون کردنش تمهیدی بیاندیشم. در شرایط عادی، من دوست داشتم همه این ضایعات (!) مرغ رو ببرم تو حیاط و بدم یه گربه تپل بخوره. اما اینجا همه صاحبان حیوانات خانگی، بسیار حساس هستند که Pet عزیز، جز غذای مخصوص و فرآوری شده چیزی نوش جان نکنه. بگذریم. کارم که تموم شد گوشتها رو بردم توی فریزر گذاشتم و قبل از دورریختن چربیها، تصمیم گرفتم، این گربه تنها مونده رو کمی شاد کنم. یه تیکه کوچیک پوست مرغ بردم و گذاشتم گوشه ظرف غذاش. کمی نگران بودم که مبادا از شوق این غذای لذیذ، ظرف غذاش رو واژگون کنه، اما بعد از اینکه بوش کرد، چنان با بی محلی از کنارش رد شد و رفت که حسابی بهم برخورد. پیش خودم گفتم نالایق! از همین اجق وجقهای رنگی رنگی بخور که برات میخرن!!

چاقو و سینی رو که شستم، قابلمه های فسقلی برنج و خورشتی رو که دیروز واسه شام درست کرده بودم گذاشتم رو گاز که گرم بشه و بر گشتم به اتاق. باید دستی به سر رو روی اتاقم میکشیدم. صدای کامپیوتر رو کمی بلند کردم و مشغول جمع و جور کردن شدم. یکم از حواسمم به فوتبال بود و به دوستی که میخواستم باهاش صحبت کنم و هنوز نیومده بود. با مادر و پدرمم چند روزی بود صحبت نکرده بودم. وای خدا چقدر کار داشتم باید حوله ها و ملحفه ها و روبالشی هام رو هم میشستم. نهار رو کشیدم و باز اومدم نشستم پای کامپیوترم. برنامه مثلث شیشه ای اکبر زنجانپور رو که از دوسه شب پیش مونده بود و ندیده بودمش، گذاشتم واسه سانس نهار!!

بعد از ظهرم بیشتر به صحبت با خانواده گذشت و با دوستی که این روزها بخشی بزرگی (و در آینده شاید بیشتر از بخش بزرگی!) از تنهاییم رو باهاش پر میکنم. وقتی که ظرفهای ناهار رو همراه با دو سه لیوانِ چای و آبمیوه مونده از دیشب بردم آشپزخونه، این گربه که انگار پشت در من نشسته بود، دنبالم راه افتاد و من هم که هنوز بی محلیش رو به محبتی که بهش کردم، فراموش نکرده بودم، زیاد محلش نذاشتم و رفتم پای ظرفشویی. انگار فهمیده باشه که قهرم، به جای اینکه بیاد مثل همبشه کنار پای من ولو بشه، رفت و روی صندلی آشپزخونه نشست و به من خیره شد.

حرصم میگیره وقتی همخونه ایهای محترم، یه طرف سینک رو اشغال میکنن با ظرفهای نشسته شون و با اعتماد به نفس بشقاب بعدی رو میذارن این طرف سینک! من هم هربار همه رو میریزم یه طرف و سینک رو تمیز میکنم و ظرفهای خودم رو میچینم و شروع میکنم. ظرفها رو که شستم دیدم گاز رو هم باید یه دستی بکشم. گاز تمیز شدو کتری رو گذاشتم رو گاز و زیرش رو تا آخر زیاد کردم و برگشتم به درآوردن رو بالشی ها و ملحفه ها. باز تا زیرزمین و اتاق Laundry اسکورت شدم و باز محلش نذاشتم. مایع لباسشوییم هم کفاف یه بار دیگه رو بیشتر نمیده. اومدم بالا و دنبال لیست خریدم گشتم که هردفعه یه جاس. مایع لباسشویی رو نوشتم و صابون هم یادم اومد. باید اتاقم رو جارو میکشیدم. از وقتی دوچرخه م رو میذارم زیرپله، بچه ها جارو برقی رو جای دیگه گذاشتن که من پیداش نمیکنم. اومدم بالا و یه سرکی هم توی اتاق کریس کشیدم که نبودش.

حدود یکساعت بعد کریس پیداش شد. از یه شیفت 24 ساعته کاری برگشته بود و تقریبا خواب بود. گفت یه دوش میگیرم و میخوابم. گفتم پس تا نخوابیدی، جاروبرقی رو بده من که سروصداهام رو قبل از اینکه بخوابی انجام بدم. واسه شام، یه کم کته گذاشتم و یه تیکه از مرغهای تازه رو گذاشتم بپزه. ماستم هم تموم شده. شیرمم آخرشه! ای بابا! باز این لیست خرید نیستش...

2008-06-13T23:59:00.001-04:00

فیروزخان!

امشب حدود یکساعت پای مثلث شیشه ای خندیدم. مهمان امشب مربی خوش صحبت و طناز فوتبال ایران، فیروز کریمی بود. فیروز کریمی که در طول لیگ، با برداشت طنز از وقایع بازی و نوع گفتارش شهره بود، امشب در مثلث شیشه ای با زمان و تریبونی که در اختیار داشت، خاطرات بسیار جالبی از اتفاقات فوتبال کشورمون گفت. از ورود گله گوسفند به زمین در خرم آباد گرفته، تا کشتی ده دقیقه ای بازیکن استقلال اهواز با یار دوازدهم(!) تیم حریف وخفه کردن بازیکنان استقلال بعد از کارگر نشدن سایر تنبیهات...

اگر امکانش رو دارید، این برنامه رو ببینید. بخشی از مصاحبه های فیروزخان رو هم اینجا ببینید:

2008-06-12T21:32:00.002-04:00

نمی‌دونی

نمی‌دونی، نمی‌دونی
وقتی چشمات پر خوابه،
به چه رنگه، به چه حاله
مثل یک جام شرابه
نمی‌دونی، نمی‌دونی
چه عمیقه، چه سخنگو
مثل اشعار مسیحایی حافظ
یه کتابه یه کتابه
مثل یک جام شرابه
نمی‌دونی، نمی‌دونی
که چه رنگه، چه قشنگه
رنگ آفتاب بهاره
مثل یک جام بلوره
شایدم چشمه‌ی نوره
مثل یک جام شرابه
نمی‌دونی که دل من
توی اون چشمای شوخت
روی اون برکه‌ی آروم
یه حبابه یه حبابه
مثل یک جام شرابه
نمی‌دونی و به جز من
دگری هم نمی‌دونه
که یه دنیا توی اون چشم سیاهه
هرکی گفته، هرکی می‌گه
همه حرفه تو رو می‌خواد بفریبه
جز دل من که پر از عشق و جنونه
حرف اون چشم سیاهو
دل دیگه نمی‌دونه
چشم دیگه نمی‌خونه
نمی‌دونی، نمی‌دونی
وقتی چشمات پر خوابه
به چه رنگه، به چه حاله
مثل یک جام شرابه

شعر: هما میرافشار

2008-06-12T00:48:00.005-04:00

ه. ا. سایه

هوشنگ ابتهاج متخلص به سایه، از شاعران بزرگ معاصر ایران زمین است. او در ۲۹ اسفند ۱۳۰۶ در رشت متولد شد و پدرش آقاخان ابتهاج از مردان سرشناس رشت و مدتی رئیس بیمارستان پورسینای این شهر بود. ابتهاج سرپرست برنامه گل‌ها در رادیوی ایران پس از کناره گیری داوود پیرنیا، و همچنین پایه‌گذار برنامه موسیقایی گلچین هفته بود. او بعدها از بنیان گذاران موسسه فرهنگی چاووش بود و بسیاری از اشعارش در مجموعه آلبومهای چاووش، توسط محمدرضا شجریان، به زیباترین شکل، اجرا گردید. یکی از زیباترین این شعرها، غزلی است که با آواز بیاد ماندنی شجریان، در یکی از آلبومهای چاووش (ایران ای سرای امید) جاودانه گشته است:

زمانه قرعه ی نو می زند به نام شما
خوشا شما که جهان می رود به کام شما

در این هوا چه نفس ها پر آتش است و خوش است
که بوی عود دل ماست در مشام شما

تنور سینه ی سوزان ما به یاد آرید
کز آتش دل ما پخته گشت خام شما

فروغ گهری از گنج خانه ی دل ماست
چراغ صبح که بر می دمد ز بام شما

زمان به دست شما می دهد زمام مراد
از آن که هست به دست خرد زمام شما

ز صدق آینه کردار صبح خیزان بود
که نقش طلعت خورشید یافت شام شما

همای اوج سعادت که می گریخت ز خاک
شد از امان زمین دانه چین دام شما

به زیر ران طرب زین کنید اسب مراد
که چون سمند زمین شد ستاره رام شما

به شعر «سایه» در آن بزمگاه آزادی
طرب کنید که پر نوش باد جام شما

و یک شعر زیبای دیگر از سایه:

نشود فاش كسي آنچه ميان من و توست
تــا اشــارات نــظـر نامه رسان من و توست

گـوش كن با لـب خـامـوش سخن ميـگويـم
پـاسخم گو به نگاهي كه زبان من و توست

روزگـاري شـد و كـس مـرد ره عـشق نـديـد
حالــيـا چـشم جهـاني نـگـران من و توست

گــر چـه در خلــوت راز دل مـا كـس نـرسيـد
هـمه جـا زمـزمهء عشق نهان من و توست

ايـن همـه قـصه فــردوس و تمنـاي بـهـشت
گـفتـگـويي و خـيالي ز جهـان من و توست

نـقش ما گـو ننـگارند بــه ديــبــاچـه عــقــل
هر كجا نامه عشق است نشان من و توست

سايـه ز آتـشكـده مــاسـت فــروغ مه و مهر
وه از اين آتش روشن كه به جان من و توست

2008-06-06T18:05:00.000-04:00

هوا بس ناجوانمردانه...

دمای هوا که تا دیروز حدود 20 تا 25 درجه بود، امروز با جهشی غیر قابل باور به 35 درجه رسید. رطوبت پنجاه درصد هم مزید بر علت شد و امروز کاملا غیر قابل تحمل بود. از مراسم فارغ التحصیلی تعدادی از دوستان خوبم که برگشتم، بشدت کلافه بودم. امروز هم برای شرکت در این مراسم لباس رسمی پوشیده بودم. تا محل مراسم رو ترک نکرده بودم، حالم خوب بود اما بیرون بشدت گرم بود. از امروز پوشش مردمان اینجا به حداقل ممکن نزول پیدا کرده! چاره ای هم نیست جدا...

2008-06-05T21:15:00.004-04:00

تو را نگاه میکنم...

تورا نگاه مي‌كنم كه خفته‌اي كنار من
پس از تمام اضطراب ، عذاب و انتظار من

تورا نگاه مي‌كنم كه ديدني ترين تويي
و از تو حرف مي‌زنم كه گفتني ترين تويي

من از تو حرف مي‌زنم شب عاشقانه مي‌شود
تو را ادامه مي‌دهم ، همين ترانه ميشود

كاش به شهر خوب تو مرا هميشه راه بود
راه به تو رسيدنم ، همين پل نگاه بود

مرا ببر به خواب خود كه خسته‌ام از همه كس
كه خواب و بيداري من هر دو شكنجه بود و بس

من از تو حرف ميزنم شب عاشقانه ميشود
تو را ادامه ميدهم ، همين ترانه مي‌شود...

شعر از: اردلان سرافراز

2008-06-05T15:23:00.008-04:00

نادر ابراهیمی رفت...

هلیای من! به شکوه آنچه بازیچه نیست بیاندیش. من خوب آگاهم که زندگی، یکسر صحنه بازیست. من خوب میدانم اما بدان که همه کس، برای بازیهای حقیر آفریده نشده است. مرا به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان. به همه سوی خود بنگر و باز میگویم که مگذار زمان، پشیمانی بیافریند. به زندگی بیاندیش، با میدان گاهی پهناور و نامحدود.

به زندگی بیاندیش که میخواهد باز، بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند. به روزهای اندوهباری بیاندیش که تسلیم شدگی را نفرین خواهی کرد.

و به روزهایی که هزار نفرین، حتی لحظه ای را برنمی گرداند. تو امروز بر فرازی ایستاده ای که هزاران راه را میتوان دید و دیدگان تو به تو امان میدهند که راهها را تا اعماقشان بپیمایی

در آن لحظه ای که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض میکنی درآن لحظه های خطیر که سپر میافکنی و می گذاری دیگران به جای تو بنشینند در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابر فریادهای دیگران احساس میکنی، در آن لحظه ای که تو از فراز، پا در راهی میگذاری که آن سوی آن، اختتام تمانم اندیشه ها و رویاهاست

در تمام لحظه هایی که تو میدانی، می شناسی و خواهی شناخت، به یاد داشته باش که روزها و لحظه ها هیچگاه باز نمیگردند...

برگرفته از: بار دیگر، شهری که دوست میداشتم

2008-06-01T01:14:00.003-04:00

برای یارِ در سفر

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچه معشوقه ما می‌گذری
بر حذر باش که سر می‌شکند دیوارش

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل
جانب عشق عزیز است فرومگذارش

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود
نازپرورد وصال است مجو آزارش

2008-05-29T11:16:00.006-04:00

ایران که رفتم، ویدئوی "سلام ایران" دریا دادور رو که بمناسبت عید 87 روی گوگل ویدیو گذاشته بود، همراهم برده بودم. همه فامیل و دوستان خیلی خیلی خوششون اومد و جالب اینجا بود که تقریبا هیچکدوم هم نمیشناختندش. توی سلام ایران تدوین زیبایی از تعدادی از آهنگهای فولکلوریک رو قرارداده و در نهایت با اجرای قشنگی از "ای ایران" این ویدئو به پایان میرسه. دو ویدئوی مشابه دیگه هم روی یوتوب هست الان، یکیش مال 2003 و دیگری مال 2005. از بین آهنگهای مختلفی که توی این دو کار میخونه، آهنگ "ماه پیشانو" رو من خیلی دوست دارم. هم بخاطر زیبایی شعر و ملودیش و هم بخاطر نوع اجرای دریا که به زیبایی حین خوندن نقش عوض میکنه. دیشب فرصتی شد و اجرای این آهنگش رو از دو برنامه مختلف جدا کردم و توی یوتیوب گذاشتم.

لینک مستقیم به ویدئو بالا در یوتوب

در ویدئوی سلام ایران هم، آهنگ "دختر شیرازی" اجرایی به همین نحو داره. این آهنگ رو هم بهمراه چند آهنگ زیبای بعدیش، گلچین و آپلود کردم.

لینک مستقیم به ویدئو بالا در یوتوب

پی نوشت: به درخواست خانم دریا دادور، این دو ویدئو رو از یوتیوب حذف کردم

2008-05-23T01:48:00.000-04:00

باز هم ...

آنچه در برنامه دیشب مثلث شیشه ای رخ داد، فضیلت زیبای گم شده در بین ما ایرانی هاست. اینکه به اشتباهات خود اعتراف کنیم، مسئولیت آنها را به عهده بگیریم و معذرت خواهی کنیم. علیرضا زرین دست، فیلمبردار صاحب سبک ایرانی، در فیلم بوی پیراهن یوسف، بر سر مواردی با ابراهیم حاتمی کیا، کارگردان فیلم دچار اختلاف میشود و از آنجا که زرین دست، خود را به نسبت حاتمی کیا، در امور فیلم برداری صاحب نظر تر میداند، نظر کارگردان را نمیپذیرد و در نهایت، همکاری این دو در نیمه فیلم قطع میشود. علیرضا زرین دست مدتی بعد دلیل اصلی این قطع همکاری را کم تجربگی و اشتباهات خود عنوان کرد و بابت آن عذر خواهی کرد. ابراهیم حاتمی کیا نیز، ضمن احترام فراوان به جایگاه این فیلمبردار بزرگ، اظهار داشت که قطعا در صورتیکه فیلمی بسازد که شایستگی کافی برای حضور زرین دست را داشته باشد، از او درخواست همکاری خواهد کرد.

در کشوری که این روزها، تنگ نظری ها، تهمت زدن ها و فرافکنی ها به رفتار روزمره ایرانیان تبدیل شده است، دیدن و شنیدن آنچه امشب گذشت، برایم چون نسیمی خنک و مطبوع در گرمای سوزان، دلپذیر و لذتبخش بود.

2008-05-19T23:24:00.002-04:00

مثلث شیشه ای

اشکهای هنگامه قاضیانی وقتی در شب تولدش در برنامه مثلث شیشه ای، سفر عمره حج جایزه گرفت، حسن ختام برنامه امشب رشیدپور بود. برنامه ای که با پاسخهای بسیار صادقانه و گاه متفاوت این هنرمند از انحصار اظهار نظرها و گاه اظهار فضلهای رشیدپور درآمده بود. مثلث شیشه ای با رویکرد منطقی تر مجری اش، از شب شیشه ای بهتر به نظر می رسد. روکم کنی و مچ گیری در کار نیست و میهمانان در فضای آرامتری به بحث و اظهار نظر میپردازند. هرچند این برنامه تازه کار است و هنوز برای قضاوت در مورد آن فرصت بیشتری نیاز است. برنامه فرداشب، یا حضور اسفندیار رحیم مشایی، مرد پرحاشیه و خوش سلیقه (!) دولت نهم و برنامه جمعه با حضور مهران مدیری، برنامه های جالبی خواهند بود.

2008-05-19T22:57:00.002-04:00

کوتاه از سفر ایران- بخش اول

اول. سی و شش روز در ایران بودم. از دوشنبه صبح تا سه شنبه صبح. آنقدر برنامه سفرم فشرده بود که فکر میکنم بار بعد، یا باید حداقل دوماهه سفر کنم و یا اینکه برنامه ریزیم رو بشدت بهتر کنم. البته بیشتر مشکلات از اونجا شروع شد که فرصت طلایی عید رو که در اون میشد خیلی از دوستان و آشنایان رو سر فرصت و بدون دغدغه دید، از دست دادم. گرچه الان میدونم که چرا اینطوری شد و اگه عید میرفتم چه اتفاق مهمی که در این سفر افتاد، نمی افتاد یا اونجور که باید نمی افتاد! تصمیم اولیه م این بود که کل تعطیلات عید رو با خانواده م سنندج باشم و همه فامیل رو سر فرصت ببینم که این هم نشد. مادرم و خواهرهام نمیتونستند با من بیان سنندج و من هم دوریشون رو توی این دیدار کوتاه نمیتونستم بیشتر از یکهفته تحمل کنم. سفر سنندجم اصلا اونطور که میخواستم نشد. شوهر عمه م که لطفش به من حد و حصر نداره، ترتیبات یک سفر خاطره انگیز رو یه تخت سلیمان داده بود و من با شرمندگی و حسرت مجبور شدم لغوش کنم. از اونجا که فرصت بسیار کمی برای دیدن هر یک از فامیل داشتیم، اگه بدلیل مشغله، امکان دیدار در اون وقت مقرر و کوتاه حاصل نمیشد، دیگه امکان تعیین زمان دیگه ای نبود. بهمین دلیل خاله بزرگم رو ندیدم. دخترخاله هام رو ندیدم، آرش، دوست همیشه عزیزم رو که جدا میخواستم ببینمش ندیدم و میدونم ازم دلگیره و حق هم داره. وضع دوستان تهرانی هم بهتر از این نبود. آتبین بهم میگفت تو همون بهتر که برگردی کانادا! اونجا بیشتر باهم صحبت میکردیم و راست هم میگفت! خیلی هارو هم بسیار کمتر از اونچه که دل من و انتظار اونها میخواست، دیدم. همه کسایی که محبتشون و دوستیشون برای من ارزش والایی داره و از صمیم قلب دوستشون دارم. تمام سعیم رو کردم که بیشترین وقتم رو با عزیزترینهام (خانواده خودم) بگذرونم. اما باز راضی کننده نبود. هانا و هستی صبح تا عصر به کار و درس مشغول بودند و فقط عصر و شب میشد باهاشون بود. اونها تهران بودند و بابا هم که تا عصر کار میکرد، کرج. شبهایی که با خواهرام میرفتیم بیرون دیگه بابا مامان رو نمیدیدم. ممکنه خنده دار بنظر بیاد اما توی اون فرصت کوتاه، یک شب هم ندیدن بابام برام آسون نبود. اینکه با بابا سفر سنندج رو همراه بودم و اون چند روز حسابی با هم بودیم، خیلی غنیمت بود. شاید خودش هم فکر نکنه که یکی از بهترین روزهای ایران بودنم، روزی بود که رفتم محل کارش و چند ساعتی رو اونجا باهاش بودم. شاید کساییکه شرایط من رو دارند بفهمند که چه عطش و نیاز شدیدی به بودن با نزدیکانم دارم. عطشی سیر نشدنی. دوست دارم پیششون بشینم. حرف بزنیم، نگاهشون کنم. با هم فیلم ببینیم. بریم سینما، بریم مسافرت. با هم باشیم. باهم باهم باهم...

دوم. رفتیم با بابا کرمونشاه. پیش پدربزرگم و خاله هام و دایی هام. همه شون رو از کار و زندگی انداختیم و روز وسط هفته کشیدیم خونه بابابزرگ. بابابزرگ مریض بود. خیلی ضعیف شده بود و خیلی لاغر. تا دیدمش بغضم گرفت. نشستم پیشش. چقدر خودم تسکین پیدا کردم از اینکه دیدمش. از اینکه تونستم چند ساعتی کنارش باشم و باز تعریف کنیم و باز علیرغم مریضی، برامون حرف بزنه و بخندونتمون. تا دایی هام هم اومدن. و پسردایی هام و دختر داییم. که به نسبت زمستان 85 که واسه خداحافظی رفتیم پیششون کلی قد کشیده بودن. و من همه عکسهای اون سال رو توی موبایلم داشتم و بهشون نشون دادم. که مثلا پارسال یه سرو گردن از مامانشون کوتاهتر بودند و امسال همقد شدن! و دیگه نگغتم که توی این یکسال و اندی، چند بار نشستم و همه اون عکسهای سفر خداحافظی رو مرور کردم و واسه تک تک آدمهاش دلم تنگ شده و بغض کردم. شب قبلش با دایی بزرگم و با بابا یه کار خیلی خوب کردیم. رفتیم پارک زیبای کوهستان کرمانشاه و از همون مسیری که داییم میره همیشه. که بخشیش از یه راه دامنه یه کوه سنگیه (زردبلین؟) و تا میرسه به اون بخش پارک که آبشار مصنوعی زدند و چراغ و منظره قشنگش. حدود یکساعت پیاده روی بود و باز اونچیزیش که برای من غنیمت بود و مثل تشنهء به چشمه رسیده بودم براش، بودن با بابا و داییم بود. بودن و سپری کردن ثانیه ها باهاشون. حرف زدن و تعریف کردن و عکس گرفتن و ... . و شب که برگشتیم، زن دایی فسنجون درست کرده بود و باز سر اون سفره هم بیشتر از یکساعت نشستیم و کلی تعریف کردیم و گفتیم و شنیدیم.

سوم. سنندج که بودیم فرصتی دست داد که سری به آقای حق شناس بزنیم. شاعر سنندجی که با کار بزرگ و زیباش "شاره‌که‌م سنه" دیگه فکر کنم همه سنندجی ها میشناسندش. از بعد از مصیبتی که به سرش اومد و در اون بر اثر یک تصادف، دختر و دامادش رو از دست داد، سوی چشم و شنواییش رو از دست داده. چشاش جز فاصله نزدیک رو نمیبینه و گوشهاش هم علیرغم استفاده از سمعک، تنهای صدای کسی رو که کنارش نشسته میشنوه. اما همه اینها باعث نشده ذره ای از لذتی که از هم صحبتیش به آدم دست میده، کم بشه. همیشه با سخنان نغز و خاطرات بسیار شیرینش، ساعتهای دیدار رو به دقایقی تبدیل میکنه و تا آدم دل به لذت حرفاش میده، ساعتها گذشته و وفت رفتنه. شعری خوند و خاطراتی تعریف کرد که خوشبختانه تونستم با دوربینم ثبتشون کنم در حالیکه باز هم بشدت از دیدن شرایط سختش بغض کرده بودم و نمیخواستم حرفی بزنم.

گه‌ر به‌م پا بڕوێ ئه‌شێ حه‌ق‌شناس به ده‌سه‌چرا بگه‌ڕی بۆ خاص (اگر بهمین منوال بگذرد، حق شناس، باید با چراغ دنبال آدمهای خوب بگردی)

چهارم. یکی از بهترین خاطراتم از این سفر، صبح جمعه ای بود که رفتیم آبیدر! کوه زیبای مشرف به سنندج. که خصوصا صبحهای جمعه، پذیرای خیل عظیمی از سنندجیهاس که ترجیح میدن خواب صبح جمعه شون رو با لذت بردن از طبیعت و هوای فوق العاده آبیدر عوض کنند. از میدان گاز شروع کردیم ساعت هفت صبح با بابا و دایی و عمه و پسرداییها و دختر عمه. از دره زیبای بین دو آبیدر (حاجی ئاوا) شروع کردیم و بعد زدیم به آبیدر کوچیک و آمدیم کانی شه‌فا (چشمه شفا). صبح و هوای خنک و مطبوع (که در گرمای کشنده اون روزهای سنندج غنیمت بود) و صبحانه ای که در سایه ای در دامنه آبیدر خوردیم. کانی شه‌فا هم مثل همه صبحهای جمعه بسیار شلوغ بود و برای نوشیدن جرعه ای از آب چشمه اش، توی صف ایستادیم. توی همین سفر کوتاه چقدر آشنا و فامیل دیدیم و چه دیدارهایی که تازه نشد. آبیدر خصوصا صبحهای جمعه، مثل Piccadilly circus لندنه که اگه یه سر بهش بزنی، حتما یکی از آشنایانت رو میبینی و اگه یه روز اونجا بمونی، اغلبشون رو!

2008-05-16T13:37:00.001-04:00

برای حمایت از ئه سرین و فعالیتهای انساندوستانه اش :

آدمهاي خوب شهر

خصوصا برسد به دست: دوستان خارج از کشور که لینکهای خوبی در سازمانهای خیریه و کمکهای جهانی دارند.رادیوها و رسانه‌های ایرانی: رادیو زمانه - کافه رادیو، جهت اطلاع رسانی و دعوت به همکاری دکترها و جراحان داوطلب دوستان وبلاگی! شمایی که اینجارو می‌خونید خیلی‌هاتون با من از نزدیک آشنا هستید و خیلی‌هاتون ندیده و نشناخته حتی به ای‌میلهایی که واسه دریافت کمک فرستادم جواب دادید و همکاری کردید...

ادامه

2008-05-15T14:23:00.002-04:00

سفر شمال، که قرار بود ابتدا همان هفته اول رفتنم به ایران انجام شود، به هفته آخر موکول شد. رفتیم قلعه رود خان. و مانند هربار طبیعت زیبا و باشکوهش مسحورمان کرد. دوساعت کوهنوردی روی پله های سنگفرش شده و گاهی هم برای کوتاه تر کردن مسیر، از راههای باریک روی کوه. باران ملایم و انبوه درختها که جز در لحظاتی، اجازه نمیدهند قطرات باران را حس کنی .

طیف رنگهای سبز و درختهایی که هرکدام به شکلی، مسیر را برایت تزیین کرده اند. جمعه بود و قلعه رودخان شلوغ تر از همیشه. پیر و جوان و زن و مرد، بعضی با لباس و امکانات کامل کوهنودی و برخی هم با دمپایی یا با کت و شلوار و کفش مهمانی، قصد رفتن دارند و دیدن. تنها در راه بازگشت است که باران شدید تر، پله هارا لغزنده میکند و پایین آمدن را سخت...

مجموعه کاملتری از عکسهای قلعه رودخان را اینجا ببینید.

2008-05-15T13:58:00.002-04:00

آبیدر

سفر ایرانم به پایان رسید. در روزی که چشمان اشکی مادرم، سختی این دوری را برایم پررنگ می ساخت، ساعت 7.5 صبح، همه آنها را که در قلبم جای دارند بدرود گفتم و برگشتم. پنج هفته در را در دنیایی مملو از مهر و محبت و عشق گذراندم و بی وقفه ای حتی یکساعته، سرشار از احساس ِخوب ِدوست داشته شدن بودم. خانواده خودم و فامیل بزرگی که مرا با محبتشان شرمنده کردند و ذره ای نیاندیشیدند که بعد از بازگشت، با جای خالی اینهمه مهر چه باید بکنم...

2008-04-07T17:42:00.003-04:00

حافظ

بابا امروز حافظ بزرگ و سنگینی رو که بهش هدیه داده بودند از روی کمد آورد و به من نشون داد. نسخه بسیار نفیسی از حافظ، خوشنویس شده و مهذَب و با مینیاتورهای زیبا. همینطور که ورق میزدم، همونجا در حضور بابا تصمیم گرفتم فالی بگیرم به نیت این دیدار دوباره و این بودن در خونه ایکه با تمام وجود بهش احساس تعلق میکنم. فالی که اومد، هردومون رو شگفت زده کرد...

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند (ساعت 4 صبح رسیدم!)
واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بي خود از شعشعه پرتو ذاتم كردند
باده از جام تجلي صفاتم دادند

چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي
آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند

بعد از اين روي من و آيينه وصف جمال
كه درآنجا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر كامروا گشتم و خوشدل چه عجب
مستحق بودم و اينها به زكاتم دادند

هاتف آنروز به من مژده اين دولت داد
كه بدان جورو جفا صبرو ثباتم دادند

اينهمه شهد و شكر كز سخنم ميريزد
اجر صبريست كز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخيزان بود
كه زبند غم ايام نجاتم دادند

2008-04-07T17:19:00.004-04:00

رسیدن

اشکهای مادرم. شوق و ذوق و خنده و چشمهای درخشان خواهرانم و آغوش گرم و بوسه های پدرم. چهار ساعت در فرودگاه امام مانده بودند تا من برسم. برسم و در همهمه و ازدحام جمعیت سه پرواز باهم رسیده، که بارهایشان هم قاطی شده بود، دو ساعت و نیم دیگر منتظرشان بگذارم تا خاطره شبی که همه اش را در فرودگاه گذراندند برایشان و برایم جاودانه شوند. بازگشتن از دیار نظم و قانون و فاصله ها، به دیار شلوغی و بی نظمی و عشقِ بی نهایت، برایم باشکوه بود…

2008-04-06T13:49:00.000-04:00

فرودگاه - پنج

حدود یکساعت و چهل و پنج دقیقه از زمان پرواز هواپیمای ایران ایر به سمت تهران گذشته و ما همچنان داخل هواپیما و بلاتکلیف هستیم. ظاهرا نقص فنی دلیل تاخیره و هیچ اطلاعی هم از اینکه این نقص کی رفع میشه به مسافرها داده نشده. با آقای رضا کیانیان همسفر هستم که اونهم حسابی از تاخیر طولانی مدت کلافه شده. مسافرایی که مبدا سفرشون لندنه مشکل چندانی ندارند اما برای من و کسانی مثل من که حدود 15 ساعته که در سفریم، این تاخیر حسابی اذیت کننده س...

2008-04-06T13:48:00.001-04:00

فرودگاه -چهار

بعد از حدود سه ساعت تاخیر، ساعت دو و بیست دقیقه پیاده شدیم از هواپیمای British Airways

جالب اینجا بود که علیرغم اینکه دیر راه افتادیم، اما همون ساعت 11.5 ضبح بوقت لندن رسیدیم. اما اجازه فرود رو بدلیل تاخیر پروازهای قبلی تا ساعت 12:05 بهمون ندادند و همینطور روی فرودگاه میچرخیدیم! وقتی هم که با ایران ایر رسیدم لندن پارسال، همین اتفاق افتاد و میشد دید از روی نقشه GPS کابینمون که دارم دور خودمون میچرخیم. اما اون روز کسی توضیحی واسه مسافرا نداد. امروز اما مرتب توضیح بود و معذرت خواهی. اما از اون جالتر اینکه از ساعت 12:05 که فرود اومدیم تا 14:20 توی ترافیک هواپیماها بودیم که میخواستد مسافراشون رو پیاده کنند! هوای بد لندن باعث شده بود همه چیز چند ساعتی به تاخیر بیفته. من که شانس خوبی آوردم چون پرواز بعدیم ساعت پنج ه و تمام مدت انتظار توی ترافیک (!) رو خواب بودم.

الان از فرودگاه لندن آنلاین شدم و جال اینه که پولِ زور هم به کسی ندادم. لپ تاپ رو باز کردم و دیدم که اینترنت وایرلس هست و بسم اله. تا یک ساعت دیگه هم انشاءاله Heathrow رو ترک میکنیم... یادم باشه توی پست بعدی در مورد همسایه ام توی پرواز قبلی بنویسم...

2008-04-05T23:08:00.001-04:00

از فرودگاه-سه

پرواز اولمون تاخیر داره. میگن که تمیز کردن هواپیما طول کشیده. معلوم نیست این هواپیما از کجا اومده و مسافرا باش چیکار کردن که این بندگان خدا چند ساعته دارن تمیزش میکنن! قرار بود یازده و ربع راه بیفتیم (یعنی سه دقیقه دیگه) اما هنوز سوار هم نشدیم! فکر کنم تا نیمه شب هم راه نفتیم!

2008-04-05T22:11:00.000-04:00

از فرودگاه- دو

همین الان از بلندگوی فرودگاه تورانتو، با زبان شیرین فارسی یکی از مسافرین رو به دفتر اطلاعات پرواز فراخوندند. برام خیلی جالب بود! اینجا جز انگلیسی و فرانسه هرگز اعلانی بزبان دیگه نشنیده بودم! البته خیلی از مسافران بخش بین الملل ایرانی هستند و اغلب هم مسافر KLM

2008-04-05T21:42:00.000-04:00

از فرودگاه

از اونجاییکه در ممالک غربی هر آرزویی با پرداخت مبلغ متناسبی ممکن میشه، ارتباط اینترنتی هم در فرودگاه با پرداخت پولِ زور به شرکت Bell Canada ممکن شد. تا ساعاتی دیگر مسافرت بیست ساعته من شروع میشه و روز دوشنبه در تهران خواهم بود. استرس غیر طبیعی روزهای اخیرم، که دیشب تقریبا نگذاشت بخوابم، از ساعاتی پیش به آرامشی عمیق تبدیل شده و الان به تنها چیزی که فکر میکنم، لذت دیدار دوباره عزیزترین عزیزانمه...

2008-04-04T00:30:00.004-04:00

کاش راهی بود،
برای دیدن آنچه در اعماق دل داری.

کاش چشمی بود
برای دیدن آنچه در پس نگاهت
پنهان داری

کاش دستی بود
برای لمس گرمای دستانی که
ازمن دور میداری

کاش بختی بود
برای شنیدن آنچه با لبخند
ناگفته میگذاری

و کاش مرا جراتی بود
برای گفتن آنچه در دل
از عشق تو ساخته ام و تو
نمیخواهی...

2008-04-01T16:53:00.001-04:00

اول. رفتن ایران که تا مدتی پیش برام فوق العاده هیجان انگیز بود، الان استرس زا شده. اینکه از حالا دارم فکر میکنم که چقدر کوتاه اونجا خواهم بود و چقدر زود روزها تموم میشه و زمان برگشتن خواهد رسید. خنده داره نه ؟ اونبار که بلیطم کنسل شد، دوست عزیزی چند روز بعد میگفت " فکرش رو بکن! اگه رفته بودی که الان یک هفته ش گذشته بود! . من اونروز لبخندی زدم اما الان، حتی قبل از رفتنم دارم فکر میکنم که برگشتن چقدر سخت خواهد بود.

دوم. کارهای سخت زیادی توی دنیا هست که من نمیتونم درست انجامش بدم. یکیش هم سوغاتی خریدنه. پریروز با همراهی یکی از دوستان خوب هموطن و همشهری و همسرشون رفته بودم بازاری در تورانتو که جنسهای مرغوبی با قیمتهای مناسب داشت. دیروز هم با راهنمایی همون عزیز و اینبار با همراهی یک دوست کانادایی، بازاری رو در میسیساگا گشتم. زیاد هم خرید کردم اما همه ش فکر میکنم که آیا خواهرم از این خوشش میاد؟ پدرم این رو می پسنده؟ این یکی برای دوستم مناسبه و ... کم کم هم باید به فکر بستن ساک و جادادن وسایل باشم. حال عجیبیه. خیلی عجیب...

سوم. هفته پیش به دعوت دوست نازنینی، سفری به ونکوور داشتم. شهر بسیار زیبایی در غرب کانادا که تا تورانتو حدود پنج ساعت (با هواپیما) فاصله س. سه ساعت هم با ما تفاوت زمانی دارند. ترکیب کوه و اقیانوس و جنگل در ونکوور مناظر فوق العاده زیبایی ایجاد کرده. هوای ونکوور مرطوب و شبیه شمال ایرانه و بهمین دلیل هم کوهها پوشیده از درختان هستند. مجاورت شهر با اقیانوس و خلیجهایی که از امتداد یافتن اقیانوس در شهر ایجاد شده، همه و همه مناظر زیبایی رو ایجاد کرده که در مرکز کانادا پیدا نمیشه. گرچه بدلایلی مجبور شدم بسیار زودتر از نقشه قبلی ونکوور رو ترک کنم، اما در همون دوروزی که فرصت دیدن شهر رو داشتم، از اونهمه زیبایی و تنوع لذت بردم.

منظره شمال ونکور از ساحل Stanly Park

ساختمان ایستگاه sea bus

غروب زیبای خورشید در افق اقیانوس

پل Lion's Gate یکی از دو پل متصل کننده ونکوور و شمال ونکوور

چهارم. امروز رادیوی CBC با دو عراقی صحبت میکرد که با آغاز جنگ در عراق و سخت شدن شرایط زندگی در این کشور، به کانادا اومده بودند و در ونکوور مستقر شده بودند. کلا مصاحبه بسیار جالبی بود اما شیفتگی این دو پزشک عراقی از مسائلی مثل نظافت و نظم شهر، زیبایی طبیعت و مناظر و نوع رفتار مردم با اونها (علیرغم ظاهری که نشون میداده کانادایی نیستند) برام جالب بود. خیلی صادقانه صحبت میکردند و بدون هیچ سیاستی میگفتند که در چه شرایطی زندگی میکردن و چقدر محیط جدید براشون متفاوته.

2008-03-24T06:23:00.002-04:00

آهنگ وبلاگ رو از حالت شروع اتوماتیک در آوردم. راستش دلیل اصلیش هم این بود که نتونستم کاری کنم که باصدای کمتری پخش بشه و اینجوری خواننده وبلاگ رو اذیت میکرد. حالا هرکی دوست داشت میتونه توی ستون سمت راست بره پایین و در بخش موسیقی و آهنگ رو گوش بده. کاری از زنده باد ناصر عبدالهی :

بهت نگفتم تا حالا
اینکه چقد دوست دارم
اما حالا بهت می گم
بی تو دارم کم میارم
بهت نگفتم تاحالا
که بدجوری عاشقتم
بهت نگفتم تا حالا
اما حالا بهت می گم

داری کجا ها می کشی
با این دل در به در و
قشنگ مهربون من
اینجوری از پیشم نرو

بهت نگفتم تا حالا
اینکه چقد دوست دارم
اینکه چقد آرزومه
پیش چشات کم نیارم

دلم می خواد باور کنی
از ته دل می خوام تو رو
وقتی می گم بمون , بمون
وقتی می گم نرو , نرو

بری هزار سالم بشه
چشم انتظارت می مونم
بازم برای دل تو
ترانه هامو می خونم
خودت می دونی که تورو
از دل و از جون میخوامت
لیلی عشق من شدی
من مثه مجنون می خوامت

بهت نگفتم تا حالا
اینکه چقد دوست دارم
اما حالا بهت می گم
بی تو دارم کم میارم

بهت نگفتم تا حالا
که بد جوری عاشقتم
بهت نگفتم تا حالا
اما حالا بهت می گم

دلم می خواد باور کنی
از ته دل می خوام تو رو
وقتی می گم بمون , بمون
وقتی می گم نرو , نرو

2008-03-23T21:25:00.002-04:00

درد دل

گاهی، اتفاقی، دیداری، صدایی، نوایی، شخصی یا حتی مزه و بویی، پرتابت میکند به دورانی که با خوش خیالی، می پنداشتی پشت سرش گذاشته ای و آثارش در ذهن و احساست نمانده است. نمک بر زخمی می پاشد که تو هزار بار التیام یافته اش میدانستی و خود را نیز بخاطر حمیت غلبه بر آن، تحسین کرده بودی. چنان یکباره و هولناک، که هیچ گریزی و یا تکنیکهای اثبات شده تسلط بر خویش نیز در مقابلش، بازیچه ای بیش نیستند.

گاهی، مدتی از دلت و دردهایش غافل میشوی. میپنداری که این غفلت دست بدست فراموشی، میتواند دوای دردت باشد. سالها کسی را، خاطره ای را، اتفاقی را از خاطر می بری و میپنداری در پس تاریخ و سالها گمشان کرده ای. و ناگهان جرقه ای پرتابت میکند به عمق همان تاریخ. به همان روز و ساعت و گاه همان لحظه. عینا همان لحظه. دوباره با تمام وجود، با تمام حس هایت، تجربه اش میکنی. حتی نه مثل چیزی که دیروز رخ داده. دقیقا مثل چیزی که در اکنون در حال رخ دادن است. و باز به همان نتیجه میرسی که : "در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره روح را آهسته در میخورد و می تراشد..."

2008-03-19T13:32:00.016-04:00

بوی باران،بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک ميرسد اينک بهار

خوش بحال روزگار

خوش بحال چشمه‌ها و دشتها
خوش بحال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش بحال غنچه‌های نيمه‌باز
خوش بحال دختر ميخک که ميخندد به ناز
خوش بحال جام لبريز از شراب
خوش بحال آفتاب

ای دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمی‌پوشی بکام
باده رنگين نمی‌بينی به جام
نقل وسبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن می که می‌بايد تهی است؛

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار
گر نکوبی شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

زنده یاد فريدون مشيری

بشنوید با صدای شجریان و آهنگ سازی حسین یوسف زمانی

2008-03-16T13:49:00.007-04:00

برای علی حیدری

خبرگزاری جمهوری اسلامی، 26 اسفند 76:

در این حادثه اتوبوس حامل دانشجویان ریاضی شرکت‌کننده در بیست و دومین دوره مسابقات ریاضی دانشجویی که از اهواز راهی تهران بود به دره سقوط کرد و طی آن شش تن از دانشجوی نخبه ریاضی دانشگاه صنعتی شریف شامل آرمان بهرامیان، رضا صادقی - برنده دو مدال طلای المپیاد جهانی -، علیرضا سایه‌بان و علی حیدری، فرید کابلی، دکتر مجتبی مهرآبادی و یک دانشجوی دانشگاه تهران (مرتضی رضایی) که اغلب از برگزیدگان المپیادهای ملی و بین‌المللی ریاضی بودند در اوج بالندگی و شکوفایی علمی ناباورانه، جان باختند…

علی را از ده سال قبل از رفتنش می شناختم. کلاس پنجم و مدرسه ابتدایی فجر. و پسری که بدلیل رفتن معلم و انحلال کلاسش، اوایل آن سال تحصیلی بهمراه چند دانش آموز دیگر به کلاس ما آمدند. کلاس آقای شعبانی که او هم رفت و یادش ماند. علی نیمکت پشت من می نشست، وسط دو دانش آموز دیگر. آرمان هم ردیف جلوی من. و هیچکدام نمیدانستیم که از اینهمه، ما سه نفر دوستی ویژه ای خواهیم داشت.

من شاگرد خوبی بودم اما علی از من باهوش تر بود. در راهنمایی، یادم نیست دقیقا چه گفت، که معلم ریاضیمان شگفت زده، مغز او را به مغز کامپیوتر شبیه دانست.و نمیدانست که چقدر آن مصنوع بشر را برکشیده است. هوش و استعداد متفاوتش، در دبیرستان و در دروس ریاضی بیشتر ظهور کرد. آنطور که او مسائل ریاضی را حل میکرد، بیشتر برای من مثل معجزه بود. مثل الهام، مثل شعر. همه گاهی طعم چنین تجربه ای را می چشیدیم، اما از اینکه او هماره از این نعمت برخوردار بود، شگفت زده میشدیم. در حل مسائل دشوار، خصوصا در هندسه ، بی مانند بود. جیزی در میان آن خطوط میدید، که دیگران نمیدیدند و وقتی توضیحش میداد، همیشه پرسش این بود که : تو چطور دیدی…

در یکی از ادوار المپیادهای ریاضی، در مرحله استانی، مثال نقضی برای یکی از مسائل یافت. مساله ای که بسیاری با حل آن از طراحان و مصححان نمره گرفتند. اما علی، چیزی دید، که کسی ندید. این مثال نقض، مدتی بعد، طراحان آن سوالات را نیز شگفت زده کرد.

با علی زندگی کردن اما، دوران دیگری از دوستیمان را رقم زد. خوابگاه دانشگاه شریف و هم اتاقی شدن با علی. اینجا بود که هنر علی را هم دیدم. سه تاری که همدمش بود و گوشه ای از استعداد خدادادی و کم مانندش را، در آموختن بی استاد، به رخ میکشید.

تا آن سال شوم و آن روزهای تاریک. هنگام تعطیلات، باهم به سنندج برمیگشتیم و تمام هشت ساعت و اندی زمان سفر را صحبت میکردیم. آن سال اما پدر من برای ماموریتی در تهران بود و بهمین دلیل من اصرار داشتم که علی هم با من بیاید. دیگر دردسر ترمینال و حمل وسایل و گیرآوردن بلیط نبود.

شبی که فردایش میرفتیم، بالاخره گیرش آوردم و اصرار کردم که با من برگردد. سرش خیلی شلوغ بود. کنفرانس ریاضی بود و علی هم مقاله ای داشت. مطمئنش کردم که از آنجا برگشتن به سنندج دشوار است و ترساندمش که مگر نمیخواهی عید پیش عزیزانت باشی! اثر کرد و قانع شد…

اما گفت باید ببیند امکان دارد ارائه مقاله اش را به کس دیگری (که گمانم مقاله را با هم نوشته بودند) بسپارد. خوشحال شدم. همسفری با علی که سالی بود هم اتاقم نبود، غنیمت بود. ساعتی بعد اما آمد و گفت که نمیشود. گفت از خرم آباد با اتوبوس برمیگردم. گفتم با این شلوغی عید؟ چیزی نگفت و دیگر ندیدمش…

بعد از ظهر بود. خواب بودم. زنگ تلفن و حرفهای عجیب و باور نکردنی دوستی از سمنان. که نام علی را از اخبار شنیده بود و در جمع عزیزانِ رفته. توان سخن گفتن نداشت. تنها پرسید ” علی حیدری دیگه ای داشتیم” ؟ و من گفتم نه…

چند دقیقه بعد، جمع دوستانش همه با هم، به در خانه ما آمدند و علی را از من میخواستند. که مگر شما همیشه با هم نبودید؟ مگر همیشه با هم برنمی گشتید. و ساعتی بعد که شیون از خانه شان برخواست، باز همه با دیدن من همین سوال را داشتند و زبان بسته من…

سالی که علی رفت، سالی که تمام عیدمان به گریه گذشت، سالی که سنندج، شاهد هق هق بسیاری از جوانانش بود، امروز ده سال در پس تاریخ، در پس روزها و ماهها، گم شده است. اما یاد و نام علی و شش یار دیگرش، در دل همه کسانی که او را می شناختند، زنده تر از امروز است…

پی نوشت: 26 اسفند هشتاد و شش: اتوبوس حامل دانشجویان موسسه غیرانتفاعی خیام مشهد در مسیر بازگشت از اردوی راهیان نور با تانکر نفت برخورد کردند که در این سانحه تعدادی دانشجو در آتش سوختند. به گزارش خبرنگار مهر، اتوبوس حامل 29 دانشجوی موسسه غیرانتفاعی خیام مشهد که از اردوی راهیان نور بازمی گشتند در مسیر اندیمشک با تانکر نفت برخورد کرده و دچار آتش سوزی شد. در این تصادف تعدادی از دانشجویان در آتش سوختند و تعدادی نیز به شدت مجروح شدند که به بیمارستانهای اطراف انتقال داده شدند. علت این حادثه هنوز اعلام نشده و وزارت علوم نیز پیگیر این سانحه است

پی نوشت دوم: مطلب فاطمه

2008-03-13T10:50:00.001-04:00

توضیحات ضروری

اول. همونطور که از شعر زیبای "میخوام برم به خونه" بر میاد، من هم میخوام برم خونه اما ظاهرا ممکن نیست. امروز یکماه و نیم از تاریخی که پاسپورتم رو برای دریافت ویزای برگشت به کانادا، به سفارت این کشور در Buffalo فرستادم گذشته، همچنین، دو هفته تمام از تاریخی که سفارت ادعا میکنه پاسپورت من رو پس فرستاده گذشته. اما من هنوز پاسپورتم رو دریافت نکردم. از اونجایی هم که این سفارت محترم پاسپورت رو با پست معمولی فرستاده، هیچ گونه ره گیری هم ممکن نیست. من برای شنبه (دوروز دیگه) بلیط داشتم و بدلیل گم شدن(؟) پاسپورتم، مجبور شدم بلیط رو با پرداخت 30% جریمه لغو کنم و عید امسال رو هم همینجا سر کنم

دوم. خوشبختانه من اون خونه ای رو که با تمام وجود دوست داشته باشم به آغوشش برگردم دارم. پدر و مادری که محبت بیکران و بی قید و شرطی نثارم میکنند و خواهرانی که از صمیم قلب دوستشون دارم و دوستم دارند. و فامیل بزرگی که توی دلشون من رو جا دادند و در هرشرایطی که داشتم دلسوزانه کنار من و خانواده م بودند. و همچنین دوستانی که تمام سرمایه سی سال زندگی من هستند. برای من، همین ها هستند که اون آب و خاک و اون سرزمین و اون شهرها رو عزیز کردند. هرگوشه ای از اون آب و خاک و اون کوچه ها و محله ها که دَرش خاطره ای از یکیشون دارم، برام دوست داشتنیه و دلم براش تنگه. کتمان نمیشه کرد که هزار درد و رنج هم هست از اونچه که در مورد کشورمون دوست نداریم. اما الان که هزار شور و شوق برگشتنم به نا امیدی تبدیل شده، چنان حسرتی بر دل دارم که در اعماقش نبودِ گرمای خونه و سرزمینیه که بهش تعلق دارم...

2008-03-12T11:16:00.000-04:00

خونه...

می خوام برم به خونه به جايی كه صفا هست
تو گوشه و كنارش يه عالمه وفا هست
توی نگاه مادر يه عالمه دعا هست
اگه تنها بمونی يه دنيا تكيه گاه هست

می خوام برم به خونه جايی كه مال منه
دليل زنده بودن از عشق زنده بودنه
می خوام برم به خونه كه سقفش يه پناهه
تمام گفتنی ها جاشون توی نگاهه

دعای خير مادر باشه پشت وپناهم
بگم عزيزترينه نه با حرف ، با نگاهم
دم مغرب تو خونه سر سفره بشينيم
محبت رو بشه تو چشم مادر ببينيم

هدف رفتن به خونه س پياده يا سواره
خستگی تو جاده ها ديگه معنی نداره
همه دوريم می دونم ، دور از گهواره هامون
الهی من بميرم واسه درد دلامون

می خوام برم به خونه به جايی كه صفا هست
تو گوشه و كنارش يه عالمه وفا هست
توی نگاه مادر يه عالمه دعا هست
اگه تنها بمونی يه دنيا تكيه گاه هست ...

2008-03-11T16:00:00.007-04:00

ماهی قرمز نخریم

اول. سالي ۶۰ميليون قطعه ماهي قرمز بين 15 اسفند تا 15 فرودين سر سفره هاي هفت سين مي ميرند دوم. ماهي هاي قرمز، ۱۵۰سال پيش و از چين توسط شاهزاده هاي قاجار وارد هفت سين شده اند و سنت قديمي نيستند سوم. اين ماهي ها داراي بيماري پيسوريازيس بوده، به علت حمل و نقل نادرست و غير اصولي در طول مسير؛ حداقل دو بار سكته كرده اند چهارم. بعد از ايام نوروز، همه منتظر مرگ ماهي هاي قرمز هستند و حوصله نگهداري آنها را ندارند.

بنابراین، در یک حرکت فرهنگی و برای جلوگیری یا حداقل کاهش کشتار وحشتناک ماهیهای قرمز در جشن سال نو، امسال ماهی قرمز نخرید و خانواده، اقوام و دوستان خویش را نیز به نخریدن ماهی قرمز تشویق کنید.

2008-03-08T11:24:00.004-05:00

درددل

اول. اواخر ژانویه 2008، بلافاصله بعد از اینکه اقامتم در کانادا تمدید شد، مدارکم رو برای اخذ ویزای برگشت، به سفارت کانادا فرستادم. میخواستم برم ایران و برای برگشت نیاز به وبزا داشتم. طبق گزارشی که از سایت کانادا پست گرفتم، چهارم فوریه مدارکم بدست سفارت کانادا رسید. علیرغم اینکه طبق آمار سایت سفارت، 90 درصد پرونده ها طی دو هفته نهایی میشه، پرونده من بعد از بیست و سه روز نهایی شد. در ایمیلی که از سفارت کانادا گرفتم، عنوان شده بود که بیست و هفتم فوریه، پرونده شما نهایی شد و پاسپورتتون (که براشون فرستاده بودم) برای شما ارسال شد. جالب اینکه قید نشده بود که ویزا بمن دادن یا نه. حالا اینش الان خیلی مهم نیست. مشکل اینه که پاسپورت من تا امروز ده روز توی راه بوده و هنوز نرسیده...

دوم. دیروز باید آخرین نتایج تحقیقاتم رو ارائه میکردم. متاسفانه بشدت اعصابم بخاطر این بلاتکلیفی شدید و نرسیدن پاسپورتم بهم ریخته بود. ارائه طولانی بود و در نهایت هم بخشی از کارهام رو بدلیل کمبود وقت قرار شد هفته بعد ارائه بدم. اما فکر کنم کل جلسه خوب بود و مثل همیشه برای خود من هم نکات بسیار آموختنی از خلال بحثها داشت. امروز شنبه س و من فرصت کمی برای تصمیم گرفتن در مورد لغو یا تعویق بلیط ایرانم دارم. بهار هم اینجا دست نیافتنی بنظر میرسه. الان هوا پانزده درجه زیر صفره (ساعت 12 ظهر شنبه) و برف و باد شدیدی میاد و هوا تقریبا تاریکه. هفته پیش فکر میکردم که امروز میرم و یه کم سوغاتی میخرم...

سوم. برنامه چهارم کافه رادیو رو گوش میکردم و بخش دوم مصاحبه با دریادادور رو. از تجربه خوندنش توی ایران در سال 2002 میگفت و احساسش هنگام اجرای زنده در حضور مادرش. در مورد خوندن اپرا به زبانهای مختلف گفت و در مورد آموختن لهجه ها و زبانهای ایرانی. در انتهای این بخش از مصاحبه، آهنگ گیلکی جینگه جان رو باصدای دریا می شنویم. آهنگی که از کارهای مرحوم آشور پوره و با صدای زیبای دریا، حال و هوای متفاوتی داره. اصل این آهنگ رو با صدای استاد آشورپور میتونید از اینجا پیاده کنید. قصه زیبایی از گلشیری، آهنگی از نامجو، شعری از ابوالفضل زرویی نصرآباد و روایاتی از گلستان سعدی، از دیگر بخشهای برنامه چهارم بودند.

2008-03-05T20:16:00.004-05:00

معرفی یک افزونه زیبا

امروز با افزونه منحصر بفردی برای فایرفاکس آشنا شدم به نام PicLens. این افزونه یک مگابایتی مخصوص Picture Browsing هستش. تصور کنید که مثلا در یک صفحه فلیکر، تعدادی عکس رو بصورت Thumbnail دارید می بینید. اگر این افزونه رو نصب کرده باشید، هنگامیکه موس رو روی یکی از عکسها ببرید، یک دکمه play کوجیک، گوشه عکس ظاهر میشه و با کلیک کردنش، این افزونه فعال میشه و در فضایی کاملا سه بعدی و فوق العاده زیبا امکان دیدن عکسها رو براتون فراهم میکنه. خود افزونه رو بصورت رایگان از اینجا داونلود و نصب کنید. بعد میتونید به یکی از محیطهای پشتیبانی شده توسط این نرم افزار برید (گوگل، یاهو، فلیکر، پیکاسا و فیسبوک در حال حاضر پشتیبانی شده اند) و بروشی که گفتم عکسها رو ببینید و لذت ببرید. من با این نرم افزار عکسهای یکی از مجموعه های فلیکر خودم رو دیدم و با Print Screen ازش عکس گرفتم که اینجا میتونید ببینید. (روی عکسها کلیک کنید تا با اندازه اصلی ببینید)

اینهم نتیجه یک جستجو در عکسهای گوگل بر روی اسم هنرپیشه آمریکایی، چارلیز ترون (آفریقای جنوبیُ الاصل!!!)

با تشکر از صبحونه

2008-03-05T19:38:00.002-05:00

I'm My Own Grandpa
( Lonzo & Oscar )

Now many, many years ago, when I was twenty-three,
I was married to a widow who was pretty as could be.
This widow had a grown-up daughter who had hair of red.
My father fell in love with her, and soon they, too, were wed.

This made my dad my son-in-law and changed my very life,
My daughter was my mother, cause she was my father's wife.
To complicate the matter, even though it brought me joy,
I soon became the father of a bouncing baby boy.

My little baby then became a brother-in-law to Dad,
And so became my uncle, though it made me very sad.
For if he was my uncle, then that also made him brother
Of the widow's grown-up daughter, who, of course, was my stepmother.

Father's wife then had a son who kept him on the run,
And he became my grandchild, for he was my daughter's son.
My wife is now my mother's mother, and it makes me blue,
Because, although she is my wife, she's my grandmother, too.

Now if my wife is my grandmother, then I'm her grandchild,
And everytime I think of it, it nearly drives me wild,
For now I have become the strangest case you ever saw
As husband of my grandmother, I am my own grandpa!

I'm my own grandpa.
I'm my own grandpa.
It sounds funny, I know, but it really is so,
Oh, I'm my own grandpa.

2008-03-04T18:11:00.001-05:00

امروز خواهرم لینک وبسایت ترانه علیدوستی، بازیگر خوب کشورمون رو به من داد و من هم در فرصتی بین کارهام رفتم وبلاگ رو دیدم (لینکش رو اضافه کردم). مطالب بسیار جالبی داشت. شاید بدلیل اینکه ترانه رو بعنوان بازیگر دوست دارم و دوست دارم بدونم توی ذهنش چی میگذره. یکی از پستهاش من رو با فوتوبلاگ بسیار جالبی آشنا کرد به نام زندگی در تهران ادامه دارد.

مجموعه عکسهای بسیار جالبیست از تهران با توضیح کوتاهی زیر هرکدوم. ابتکار جالبی در چیدمان عکسها هست و اون هم اینکه برخلاف روال معمول، عکسها نه از بالا به پایین، که از چپ به راست چیده شدند و بنابراین شما بجای Scroll Down باید Scroll right کنید و عکسهای قدیمی تر رو ببینید. یکی دیگه از ابتکاراتشم اینه که در بعضی از موارد، یک عکس مرتبط رو هم به عکس روی صفحه اضافه کرده که برای دیدنش کافیه موس رو روی اون عکس ببرید و عکس دوم رو هم ببینید...

2008-03-04T15:06:00.008-05:00

Cinema

از در سینما که وارد شدم، دیدمشون. همدیگرو بغل کرده بودند و توی صف ایستاده بودند. رفتم و من هم پشت سرشون ایستادم. بی اختیار توجهم بهشون جلب شده بود. زوج جوانی بودند، شاید چندسالی کم سن تر از من. هردو کمی تپل بودند و کمی کوتاهتر از من. وقتی که بلیط خریدند، هرکدوم با کارتهای خودشون پرداخت کردند و همون فیلم رو هم که من میخواستم ببینم. توی صف بوفه سینما اما یکیشون جلوی من بود و اون یکی پشت سرم. نمیدونم پسره کجارفته بود که دیررسیده بود اما نیومد کنار همسر( یا دوستش ) بایسته. اومد پشت سر من. دختره سفارشش رو که داد برگشت و چشمش به پسره افتاد. بهش اشاره کرد که بیا جلو. پسره هم اومد و کنار هم ایستادند تا دختره سفارشش رو بگیره. یه پاکت ذرت بوداده بود و یه لیوان بزرگ نوشابه. بازم دختره سرش رو رو شونه پسره گذاشت و پسره هم دستش رو دور کمرش حلقه کرد. وقتی دختره خوراکیهاش رو گرفت، پسره برخلاف انتظار من اومد پشت سر من سر جای اولش و بنابراین نوبت من شد. من هم یه نوشیدنی گرفتم و بسمت سالن شماره 7 که فیلم مورد نظرم رو پخش میکرد راه افتادم. دم در سالن دختره رو دیدم که داشت ذرت میخورد و منتظر ایستاده بود. لبخندی زد و من هم با لبخند بهش گفتم که الان میاد!

فیلم که تموم شد اومدم اینور خیابون و منتظر اتوبوس ایستادم. برخلاف عصری که میومدم، هوا سرد بود و بارون شدیدی می بارید. خودم رو حسابی پیچیده بودم و پشت به باد منتظر ایستاده بودم. بازم دیدمشون. داشتند از خیابون میومدند اینور. پیش خودم فکر کردم: یعنی ماشین ندارند؟

نداشتند. اومدند و کنار من ایستادند. هردوسردشون بود. دختره موبایلش رو درآورد و زنگ زد و تا اونجاییکه من فهمیدم، از کسی که اونور خط بود خواست نگاه کنه ببینه اوتوبوسی که از این محل میگذره، چه ساعتی میاد. اون بنده خدایی هم که اونور خط بود یا خیلی وارد نبود و یا حواسش نبود. چندبار پرسید شما کجایین و دختره هم گفت اونور خیابون روبروی سینما!

پسره هم که ظاهرا یا زیاد سردش بود و یا بهردلیل کم حوصله، همه ش میگفت چی شد؟ پس چیکار داره میکنه؟ آخرش هم وقتی شنید که دختره داره اطلاعاتی در مورد خط 915 میگیره تقریبا شاکی شد و گفت 915 اصلا اینجا نیست! 916 رو باید ببینه! 916 شرقی!! دختره اما بیشتر حواسش به اونور خط بود. بعد به پسره گفت ببین! ما الان غرب هستیم یا شرق؟ پسره شاکی تر شد. گفت اصلا ربطی نداره که ما شرقی هستیم یا غربی! خطی که از اینجا به سمت خونه ما میره، 916 شرقیه. راست میگفت. من چون همیشه با اتوبوس اینور اونور میرم این مساله رو دقیقا میدونستم. 916 شرقی ، از غرب آشوا به دانشگاه میره و 916 غربی، از دانشگاه به شرق. 915 هم از دانشگاه به غرب و بسمت شهرهای ویتبی و آژاکس! پسره از اینکه دختره به حرف اون توجهی نکرد و هنوز هم داشت با تلفن حرف میزد کاملا اعصابش بهم ریخته بود. باد شدید و بارون و سرما هم همه چیز رو بغرنجتر میکرد. بعد از اینکه دختره گوشی رو قطع کرد، رنجیده گفت، چهار دقیقه دیگه میرسه. پسره جوابی نداد. حتی نگاهش هم نکرد. این چهار دقیقه در سکوت و بدون اینکه حتی بهم نگاه کنند گذشت.

4 دقیقه دیگه هم گذشت. من هم از نیومدن اتوبوس متعجب و عصبانی بودم. دختره دوباره تلفن زد. اینبار با لحن آزرده ای خواهش کرد که دوستش درست نگاه کنه و ببینه اتوبوس کی میاد. پسره برگشت و لبخندی زد که تلخ و استهزاآمیز بود. بلافاصله دختره گفت بیا خودت باش حرف بزن. اما پسره گفت " من با دوست نابغه تو حرف نمیزنم." . باز هم دوست دختره داشت خط 915 رو نگاه مبکرد. خیلی دوست داشتم دخالت کنم و چیزی بگم. برام واضح بود که کسی که داره ساعت اتوبوس رو براشون درمیاره خیلی پرته. اما من چی میتونستم بگم؟ یه لحظه نشنیدم چی گفتند و بعد پسره گوشی رو از دختره گرفت و شروع کرد به صحبت کردن. کمی اونورتر رفت و من اولش رو نفهمیدم چی گفتن. اما وقتی برگشتم دیدم داره با دوست دختره سر اینکه 915 اینور میاد یا 916 شرط میبنده. تا گوشی رو گذاشت دعواشون شد. اینبار شدیدا بهم پرخاش میکردند. با اینکه بودن و نبودن من براشون اصلا مهم نبود اما من که خودم احساس خوبی نداشتم چند قدم اونورتر ایستادم. صداشون بلند بود. دختره میگفت من این وسط گیرکرده بودم و تو یه چیزی میگفتی و اون یه چیزی. پسره هم میگفت نخیر! من از اولش گفتم که این دوستت پرته و تو اصلا به حرفهای من توجه نکردی. دختره هم گفت تو اصلا آداب صحبت کردن مخصوصا با یک زن رو نمیدونی و سر من داد کشیدی و ...

اوتوبوس اومد. هرسه تامون سوار شدیم در حالیکه لباسامون بشدت خیس بودند و سردمون بود. هرسه ایستاده بودیم. دختره جلوتر رفته بود و من نمیدیدمش. پسره اما جلوی من ایستاده بود. خشم و آزردگی و سرما رو توی صورتش میدیدم. رسیدیم به ایستگاه ریتسن. دختره پیاده شد و منتظر بود که پسره هم پیاده بشه. اما پسره پیاده نشد. دختره برگشت و نگاهش کرد. چه نگاه عجیبی بود. چقدر پریشان بود. چقدر با صورت آرام و پرلبخندی که من دوساعت پیش دیدم فرق داشت. راننده به دختره که توی در ایستاده بود نگاه کرد. دختره یه پله برگشت و به پسره گفت نمیای؟ پسره هم گفت نه و سرش رو برگردوند. چه خشم و آزردگی تو نگاه هاشون بود...

وقتی پیاده شدم، بارون هنوز قطع نشده بود و باد تحمل سرما رو سخت تر میکرد...

2008-03-03T01:15:00.007-05:00

اول. امروز رفته بودم فروشگاه IKEA در تورانتو. یادمه قبلا یکبار IKEA رو توی City Center دبی رفته بودم و همون موقع هم کلی از تنوع محصولات و بزرگی فروشگاه تعجب کرده بودم. اما IKEA تورانتو چیز دیگه ای بود. فروشگاه بسیار یزرگ با تنوع محصولات باورنکردنی و قیمتهایی که نسبت به بسیاری از فروشگاههای بزرگ، مناسب به نظر میرسیدند. همه ش فکر میکردم که اگه یه روز اینجا یه خونه از خودم داشته باشم و پول کافی که حسابی تزئینش کنم، انتخاب اولم IKEA خواهد بود. حدود سه ساعت دیدن همه جاهاش، اونهم بصورت کاملا عبوری، طول کشید. چند تا عکس گرفتم از بخشهایی که توش یه اتاق کامل رو با وسایل IKEA چیده بودند و تزیین کرده بودند

این هم عروسکهای چوبی جالبی که امکان ژست گرفتن دارن!

دوم.علیرغم اینکه سرمای هوا توی خیلی از جاها شکسته اما ما هفته بسیار سردی رو پشت سر گذاشتیم. سرما از سه شنبه شب شروع شد و چهار شنبه و پنج شنبه و در تمام طول روز زیر منهای بیست موند. چهار شنبه صبح که رسیدم دانشگاه حدود ساعت نه بود. هوا رو چک کردم، منهای بیست و هفت درجه بود. جمعه چنان برفی اومد که در عرض یکی دوساعت، همه جا رو سفید پوش کرد. ظاهرا، شهرداری آشوا کاملا غافلگیر شده بود چون تا آخرین ساعات جمعه، هیچ برفروبی توی خیابونها نبود...

سوم. شنبه شب، فرصتی دست داد تا بخاطر دیدن دوست خوبی که مدتها بود ندیده بودمش، توی یک رستوران ایرانی در تورانتو، شب خاطره انگیزی رو بگذرونم. جمع دوستانه ای که گرچه جز همون دوست، کس دیگه ایشون رو نمیشناختم اما همکلامی باهاشون بسیار لذت بخش بود. جدا وقتی میگن بهشت، صحبت یاران هم دمست، الکی نمیگن. چقدر بده که من توی آشوا، دوستان هم سن و سال ایرانی کمی دارم. باز خدا رو صدهزار مرتبه شکر که استادم و دوستانش ایرانی هستند و من تقریبا هر هفته، در یک جمع صمیمی ایرانی حضور دارم. آدمهای اینجا رو خیلی دوست دارم و دوستان کانادایی خوبی هم دارم، اما همونطور که امشب به استادمم میگفتم، بهر دلیل از همصحبتی با همزبون هام خیلی لذت متفاوتی می برم. استادم میگه دلیل اصلیش عدم کارایی ارتباطیه که برقرار میکنیم (بدلیل تفاوت زبان و عدم تسلط کامل ما به زبانشون) اما بنظر من تفاوت فاحش فرهنگی هم هست...

چهارم. امروز داشتم به یکی از دوستان کاناداییم که فردا امتحان Developmental Psychology داره میگفتم که دوست دارم بدونم توی این درس چی میخونند. دلیل اصلیش هم این بود که وقتی کتابش رو دیدم یاد کتابهای کمیک استریپ خیلی با کیفیتی مثل تن و میلو افتادم!! یه کتاب که شاید با کمی اغراق بشه گفت که عکسهاش از متنش بیشتر بود. حتی کتابهای ابتدایی ما انقدر چشم نواز نبود. بگذریم. بخشی رو که داشت میخوند، بلند خوند و من هم گوش دادم. داشت روال تکمیل نوزاد انسان رو قبل از تولد میگفت. که مغزش خصوصا از چه زمانی شروع به تشکیل و تکامل میکنه و چه توانایی هایی رو در چه زمانهایی داره. فوق العاده به نظرم جالب اومد. از اونجایی که میدونم بعد از میانترم، تا قبل از امتحان پایانترم این کتاب دست نمیخوره(!) ازش خواستم که پیش من بمونه. مدتیه دارم کتابی میخونم بنام Thresholds of Mind که بنظرم فوق العاده س. بشدت معتقدم فارغ از اینکه شعلمون چیه و تخصصمون در چه زمینه ایه، باید از اونچه که معموله، در مورد مغزمون و نحوه عملکردش بیشتر بدونیم. در این مورد باز هم خواهم نوشت

2008-02-27T16:48:00.008-05:00

Spice World Ends

دیشب، بیست و ششم فوریه، گروه بسیار محبوب Spice Girls ، آخرین کنسرتشون رو در Air Canada Centre در شهر تورانتو اجرا کردند. اجرایی که به گفته خودشون، بنا به تعهدات خانوادگی، آخرین کار گروهی این دختران افسانه ای بود. تمام صندلیهای سالن ایرکانادا (بجز بخشی که پشت سن قرارگرفته بود) پر بود و بنا به گزارش Globe and Mail، حدود بیست هزار نفر شاهد آخرین اجرای این باند بودند.

ساعت شروع برنامه هفت و نیم اعلام شده بود اما انگار علاقه مندانی که سابقه دیدن کنسرتهای با این ابعاد و در این سالن رو داشتند، میدونستن کی باید بیان. سالن ساعت هشت و نیم کاملا پرشد و برنامه ساعت 9 با آهنگ Spice Up Your Life آغاز شد.

اکثریت مطلق حظار، دختران جوانی بودند که با لباسهای مخصوص از لحظه اول برنامه تا انتها، با گروه محبوبشون خوندن و رقصیدن و برای تشویقشون جیغ و گاهی هم کف زدند. طراحی سن، نورپردازی، دکور و افکتها مثل اغلب کارهای در این سطح فوق العاده بود و بخش مهمی از اجرا رو تشکیل میداد.

هنگام اجرای Always be there، برای اولین بار بود که جمله “this will be the last show” یکی از پنج خواننده، با جیغ ممتد حاضرین همراه شد. پس از اجرای تعدادی از آهنگهای قدیمی و بسیار محبوبشون، بجز ویکتوریا بکهام، بقیه خواننده ها هرکدام یکی از کارهای تکی خودشون رو اجرا کردند.

ویکتوریا بکهام، که در تمام طول کنسرت هربار دوربینها نشونش میدادند مورد تشویق شدید حضار قرار میگرفت، ظاهرا چون ترانه تکی نداشت، روی سن اومد و مثل شوهای fashion، دوسه بار این سراون سر صحنه رو قدم زد و خوب، تشویق ممتد و کرکننده حضار رو هم همراه داشت. یکی از آخرین آهنگهایی که اجرا کردند، آهنگ Mama, I love you بود.

هنگام اجرای این آهنگ، هرکدوم (بجز sporty اگه اشتباه نکنم) بچه هاشون رو همراه داشتند. پسر کوچیک ویکتوریا، Cruz Beckham هم روی صحنه اومد و با همون نیم وجب قدش break dance رقصید و کلی هم مورد تشویق قرار گرفت.

پس از خوندن آهنگ Goodbye my friend، گروه به ظاهر با مردم خداحافظی کردند و همونطور که وارد صحنه شده بودن (از زیر صحنه روی پنج ستونی که آوردشون بالا) از صحنه خارج شدند. جمعیت با جیغهای کرکننده اما تشویقشون رو ادامه دادن و بعد یک گروه رقص، مشغول رقص بودن که دوباره و با یک افکت دیگه، spice girls برگشتند و دوآهنگ مشهورشون رو که نخونده بودند، if you can dance و wanna be اجرا کردند. بخش پایانی برنامه هم عملا صحنه در آغوش کشیدنهای اعضای گروه و خداحافظیشون با شخصیتهایی بود که در دهه نود، قلبهای بسیاری از نوجوانان سراسر دنیا رو تسخیر کرده بودند. به نوشته گزارشگر Globe and mail شاید این گروه ده سال دیگه دوباره با هم در یه کنسرت همراه بشن. اما قطعا اونروز، هم sporty توان وارو زدن روی صحنه رو نخواهد داشت و هم طرفداراشون در این سن و سال نخواهند بود...

پی نوشت: جز عکس اول که از سایت ایرکاناداسنتره، بقیه عکسها رو خودم گرفتم

2008-02-25T22:10:00.008-05:00

بازی

فاطمه در قصر قورباغه ها من رو دعوت کرده به بازی وبلاگی "هفت ترانه ماندگار و هفت ترانه رو اعصاب". در درجه اول توصیه میکنم مطلب خودش رو بخونید که به نظر من بسیار زیباست. خصوصا در بخش ترانه های روی اعصاب! خیلی مبتکرانه برای ترانه ها، تیتر گذاشته. من هم تکرار میکنم که انتخاب هفت ترانه خیلی کمه و بدون شک خیلی از ترانه هایی که برام ماندگاره، قربانی این محدودیت عددی خواهند شد. اما از اونجا که قوانین بازی رو باید رعایت کرد، من هم میگم چشم! یه دوپینگی هم در این بازی میکنم و اون اینکه خودم رو محدود میکنم به ترانه های فارسی! اینطوری جای بیشتری واسه یادآوری ترانه های مورد علاقه م دارم. (تمام لینکها از پارسی موزیک)

اول. الهه ناز، بنان (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

دوم. عاشقم من، دلکش (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

دوم. مرغ سحر، شجریان (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

سوم. مرا ببوس، گل نراقی (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

چهارم. سلطان قلبها، عارف (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

پنجم. دو پنجره، گوگوش (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

ششم. جان مریم، محمد نوری (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

هفتم. بارون بارونه، ویگن (بشنوید: کیفیت پایین - بالا )

در لیست بالا کاملا بر عنصر ماندگاری تاکید شده و در عین حال از هر هنرمند تنها یک آهنگ انتخاب کردم. اینها در واقع 7 ترانه ایست که از نظر من ماندگارند. البته فقط هفت تاشون! وگرنه خیلی ترانه های دیگه هم هستند که دوست داشتم اینجا باشند اما جا نبود. من اگه این بازی رو پایه گذاشته بودم میذاشتمش بیست ترانه ماندگار و پنج ترانه رو اعصاب! بگذریم. برگردیم به بازی. حالا باید هفت ترانه رو اعصاب انتخاب کرد: (بعضی از تیتر ترانه ها به اقتباس از ابتکار فاطمه از خودمه!)

اول. زورآزمایی: خواننده: شهاب بخارایی

دلم عاشقت نمي شه ، اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه

دوم. عشق ورقباز! ، عباس قادری

بین پنجاودو تا برگ تو ده لو خوشگله هستی
تو همونی که همیشه توی فکر من نشستی
ده لو خوشگله دلو خوشگله! تو دست من تک دله
ده لو خوشگله دلو خوشگله! تو دست من تک دله

سوم. چلچله ، علیرضا افتخاری

اگر می خوای با چلچله یه روزی همسفر بشی
باید ز راز عاشقی همیشه با خبر بشی
با آبی آسمونا پرواز و از سر بگیری
رو شونه ماه بشینی کبوتر سحر بشی
کبوتر سحر بشی

چهارم. شمال، حمیرا

خاطرات شمال، محاله یادم بره
اون همه شور و حال، محاله یادم بره!

پنجم. مثل سوال!! ، شاهرخ

تو چه حسی هستی که بمن پیوستی
هرنفس بی تردید تورو باید پرسید!
در تو باید گم شد، ...
بقیه ش رو نمیگم دیگه!!

ششم. باز هم، حمیرا!

مهربونیت قشنگه، همزبونیت قشنگه
وقتی با من قهر میکنی پشیمونیت قشنگه!

هفتم. ستاره برو گم شو!! ، بیژن مرتضوی

تو اینجایی بگو گم شه ستاره
بگو شب تا دلش میخواد بباره

دوباره رخت عریانی (!!؟؟) بتن کن
بگو آینه مکرر شه دوباره!

این هم هفت ترانه روی اعصاب من. البته غیر از یکی دو مورد، بقیه خواننده های این بخش آهنگهای زیبایی دارند که من دوست دارم، اما خب شاهکارهایی هم مثل این نمونه ها دارند که استعداد خارق العاده ای در رژه رفتن روی اعصاب من (اونهم بحالت "پابکوب!" سربازی!) دارند. من هم دعوت میکنم از وڵکه، پاپیروس، سفیدبرفی، سمن، مهستا، آوات و پرستو که در این بازی شرکت کنند.

انتخابهای سمن رو بخونین
انتخابهای پاپیروس رو بخونین
انتخابهای ولکه رو بخونین
انتخابهای سفیدبرفی رو بخونین

2008-02-25T00:03:00.002-05:00

Oscars

هشتادمین مراسم اسکار یکدقیقه پیش به پایان رسید و جوایز هم به ترتیبی که اینجا میتونید ببینید تقسیم شد. نکات جالبی اما دربرداشت که یکی از بهترین اونها، اعلام نامزدها و سپس برنده یکی از جوایز (فیلم مستند) توسط سربازهای آمریکایی بود که دور از خونه شون بودند. تام هنکس، هنر پیشه پرافتخار آمریکایی روی سن اومد و اعلام کرد که اعلام برندگان فیلم مستند، توسط فرزندان دور از خونه مون انجام میشه. بدین ترتیب شش سرباز، ضمن اعلام اسم و درجه و محل خدمتشون، نامزدها و سپس برندگان جوایز رو اعلام کردند. از دیگر نکات جالب، برنده شدن یک فیلم با موضوع اعدام یک راننده افغان در افغانستان بود (یک تاکسی بسوی تاریکی). کارگردان این فیلم هنگام دریافت جایزه، یادی از زندانیان ابوغریب و گوانتانامو هم کرد. فیلم پرسپولیس مرجانه ساتراپی هم رقابت در رشته بهترین انیمیشن رو به " راتاتویی" که از نظر من یکی از شاهکارهای سینمای انیمیشن حساب میشه واگذار کرد. موقفترین فیلم هم "کشوری برای پیرمردها نیست " بود که جمعا چهار اسکار مهم رو برد. بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه اقتباسی و بهترین هنرپیشه نقش دوم مرد. هنرپیشه اسکاربرده این فیلم (خاویر باردم اسپانیایی) که بازی بسیار قویش از عوامل مهم موفقیت فیلم بود، هنگام دریافت جایزه و پس از تشکرات معمول، چند جمله ها به زبان اسپانیایی کفت که بنظر میرسید خطاب به مادرش باشه (که در مراسم حاضر بود).

2008-02-24T01:06:00.007-05:00

داستان

وارد حیاط که شدم، از دیدن در نیمه باز اتاقم وحشت کردم! کی میتونه رفته باشه تو اتاق من؟ یعنی دزد بوده ؟ اینجا؟!؟ فاصله در حیاط تا در اتاقم رو با بیشترین سرعت دویدم. هرچند، چیز خاصی نداشتم اما تصور اتاق خالی شده، هول انداخته بود تو دلم. وارد شدم. اتاق تاریک بود. اتاقم نسبتا کم عرض اما دراز بود، تهش هم میخورد به آشپز خونه کوچیکم. سایه ای رو توی آشپزخونه تشخیص دادم.

*** *** ***

ترس برم داشته بود. آماده فریادزدن بودم. سایه حرکت کرد و از آشپزخونه اومد بیرون. فورا شناختمش. احمد بود. دوست قدیمی و خوبم. شوکه شده بودم. پشت سرش هم خانومش بود. خانومش هم از همکارا و دوستان قدیمی من بود. سالها قبل ازدواجشون هرسه تا همکار بودیم. نمیدونستم چی بگم. هرکدوم دوکیسه پر از خرت و پرت دستشون بود و داشتند به طرفم میومدند. از دیدنشون ذوق زده شده بودم. اما اونها انگار نه انگار. اومدند و داشتند از کنارم رد میشدند. بی اختیار گفتم: احمد !! بی حوصله گفت: طیبه یه سری خرت و پرت لازم داشت اومدیم از آشپزخونه برداریم. مونده بودم چی بگم. از آشپزخونه من؟ من که آشپزخونه م تقریبا خالیه؟ اما اینا مهم نبود. احمد و طیبه کجا، اینجا کجا. تا از اتاق بیرون رفتن دنبالشون راه افتادم. میخواستم بدونم کجا میشینن. خوب همسایه بودیم لابد !

*** *** ***

توی همون حیاط می نشستن. کی اومده بودن؟ بی اختیار پشت سرشون وارد اتاقشون شدم. بزرگتر بود از مال من. یه میز ناهار خوری تو هالش بود و حداقل یه اتاق دیگه داشت و آشپزخونه. تا من نگاهم برگرده سرجاش دیدم هردوشون وسایلی رو که از آشپزخونه من برداشته بودن گذاشتن رو میز. انگار که اومدن من رو به حساب وسایل گذاشته بودن. احمد شروع کرد از توی کیسه درشون آورد و میذاشت رو میز و میگفت این رو آوردیم و اون رو و ... . احساسات متناقضی داشتم. اولیش یه تخته پلاستیکی سفید بود که روش سبزی و گوشت میبریدم گاهی. بی اختیار گفتم باشه باشه. اما احمد توجهی نکرد. ادامه داد. یعدی یه سینی خوشگل بود. بی اختیار تودلم گفتم: آخه این رو از ایران آوردم. اما قبل از اینکه با احساسات متناقضم کنار بیام و کلمه ای از گلوم بیرون بیاد، بعدی رو درآورد که یه کفگیر بود از وسایل مامانم. دلم یه طوری شد. این اواخر دلتنگی جوری اذیتم میکنه، که با دیدن هرچیزی که به خونه مربوط میشه اشکم درمیاد. اما باز چیزی نگفتم. ترجیح میدادم در مورد این همه سالی که همدیگرو ندیدم و بیخبر از هم بودیم صحبت کنه. یه چاقوی بزرگ و بعدشم یه بشقاب. در عین اینکه ذوق داشتم از دیدنشون اما هربار میخواستم بگم مگه خودتون ندارین؟ من همه ش 4 تا بشقاب دارم، یه دونه سینی دارم. اما آخرشم چیزی نگفتم. بعد که تموم شد، احمد برشون داشت بردشون آشپزخونه! چقدر به من بی توجه بودن. ناراحت شدم. مغبون از اتاقشون زدم بیرون.

*** *** ***

بچه ها داشتن توی حیاط بازی میکردن. اومدم دم در، دمپایی هام نبودن. دیگه حال و حوصله برگشتن و پرسیدن نداشتم. مهم هم نبود. پیش خودم فکر کردم حتما اگه فردا صبح برم ببینمشون، همه چیز یه طور دیگه میشه. درو بستم و با بستن در، آخرین صداهایی رو هم که از بازی بچه ها میشنیدم، قطع کردم.

*** *** ***

ساعت دوازده و ده دقیقه بود. یادم نمیاد کی خوابم برده بود. مبهوت بودم از خوابی که دیدم. چقدر با جزئیات یادم بود، برخلاف صبحهایی که خواب دیشب رو چند دقیقه هم نمیتونم تو ذهنم نگه دارم. نشستم و یکبار دیگه خوابم رو مرور کردم. هیچ معنی خاصی برام نداشت. جز اینکه جدا دلم برای احمد و طیبه تنگ شده و اگه خدا خواست و تونستم سفری به ایران برم، حتما باید ببینمشون...

پی نوشت:

اول اسمهای اصلی رو گذاشته بودم اما بعد اسمها رو عوض کردم.
دیشب هم خواب بسیار عجیبی دیدم. اون رو هم هنوز با جزئیات به خاطر دارم.
شاید نوشتمش
اگه هرکدوم از دوستان توی تعبیر خواب دستی داره، خوشحال میشم نظرش رو بشنوم

2008-02-22T11:04:00.001-05:00

رفتم و در وبسایت Haloscan که امکانات پیغام گذاری و امتیازدهی به پستهای وبلاگ رو فراهم میکنه یه حساب باز کردم. اما وقتی توی وبلاگم گذاشتمش، دیدم همه پیغامهای قبلیم رو از دست میدم. برای همین برداشتمش. حالا باید فرصت کنم و برم فایل xml رو بخونم. شاید بتونم ضمن اضافه کردن سیستم haloscan، پیغامهای خود بلاگر رو هم حفظ کنم...

2008-02-21T17:32:00.002-05:00

دوستان خوب کافه رادیو مصاحبه جالبی با دریا دادور، خواننده ایرانی ساکن فرانسه انجام دادن که بخش اولش رو در انتهای سومین برنامه این رادیو میتونید گوش بدید. دریا اصالتا مشهدیه و در تهران بزرگ شده. سال 1991 از ایران به فرانسه میره و در رشته موزیک تحصیل میکنه. در سال 1999 از هنرستان موسیقی در تولوز فارغ التحصیل میشه وبعدش هم چهارسال به فراگیری سبک باروک (Baroque) در همین هنرستان میپردازه. دریا کارهاش رو به زبانهای انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی اجرا کرده و همچنین به زبان مادریش، فارسی. آهنگهایی رو هم از ترانه های مشهور گیلکی، آذری، کردی و مازندرانی در کارهاش میشه پیدا کرد. دریا صدای زیبا و اپرایی داره و بهمین دلیل به آهنگهای قدیمی و آشنایی که بازخونی میکنه، حال و هوای خاصی میبخشه.

تدوینی از چند کنسرت مختلفش رو میتونید اینجا ببینید:

یکی دیگه از آهنگهای محبوبی که دریا دادور هم اجراش کرده، به سبک و سیاق خودش البته، ای ایرانه که نوروز 86 و در کنسرتی در لندن اجرا شده:

لینکهای مرتبط:
صفحه دریا دادور در ویکیپدیا

2008-02-21T00:08:00.004-05:00

اول. به توصیه دوست عزیزی که در گذاشتن پیغام برای وبلاگم مشکل پیدا کرده بود، وبلاگ رو در وردپرس هم ایجاد کردم (اینجا). هنوز شکل و قیافه خیلی مناسبی نداره اما بزودی یه دستی به سر و روش میکشم. ظاهرا وردپرس امکانات متنوعتری داره که حالا باید دید.

دوم. امشب حدودای ده شب از منزل دوستی به خونه برمیگشتم.مسیر نسبتا کوتاهی رو تصمیم گرفتم پیاده برم. از اونجایی که میدونستم امروز روز سردیه از همون اول صبح کلاه و دستکش و اُورکت سنگینم رو پوشیده بودم. بهمین دلیل باد سردی که میومد و دمای منفی هجده درجه به پوستم نمیرسید. اما هوایی که باید تنفس میکردم رو کاریش نمیشد کرد. کاملا حس میکردم که با هر نفس سرما تا ششهام میره و هرچی رطوبت سر راهشه رو فریز میکنه...

سوم. تعدادی از دانشجویان دانشگاه Simon Fraser در ونکوور رادیویی راه انداختن بنام "کافه رادیو" . تا امروز سه برنامه یکساعته رو آماده کردند و روی وبسایت گذاشتن. تلاش بسیار درخور تحسینیه و برنامه به برنامه هم بهتر میشه. حتما سر بزنید. دوستانی که امکان همکاری با این عزیزان رو هم دارند، میتونن تماس بگیرند و ... بسم الله!

چهارم. برای دلتنگیهام:
هزار دشمنم ار میکنند قصد هلاک
گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امید وصال تو زنده میدارد
و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

نفس نفس اگر از باد نشنوم بویش
زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک

رود به خواب دو چشم از خیال تو؟ هیهات!
بود صبور دل اندر فراق تو؟ حاشاک!

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند
به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک

به چشم خلق عزیز جهان شود حافظ
که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک...

2008-02-19T22:10:00.001-05:00

قربون سلمونیای خودمون!!!

2008-02-14T13:37:00.002-05:00

روز وصل دوست داران یاد باد

امروز چهاردهم فوریه و بیست و پنجم بهمن روز عشاق، یا روز قلبها و یا روز والنتاینه. به تمام کسانی که در این روز، تپش قلبشون رو برای کسی که دوستش دارند، یا هدیه ای، دیداری و یا کلام عاشقانه ای ابراز میکنند تبریک میگم.
در فراز و نشیب زندگی، لحظه ها و ساعتهای فراوانی هست که به هزار دلیل به یاد آدم میمونه. اما اون لحظات و ساعات و روزهایی که با عشق سپری شده، طعم و بوی دیگه ای داره.

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت